Egill Helgason minnist Atla Magnússonar

Egill Helgason minnist Atla Magnússonar

„Þegar ég var nýgræðingur í blaðamennsku fyrir margt löngu, hóf óvænt störf á Tímanum, málgagni Framsóknarflokksins, vorið 1981 var þar margt merkt fólk og eftirminnilegt. En sá sem mér þótti strax einna vænst um var Atli Magnússon. Ég þekkti hann ekkert þá, Atli var ekkert sérstaklega mikið að trana sér fram í þjóðfélaginu, en mér var sagt að hann hefði haft mikil áhrif á ýmsa samferðamenn sína allt frá því hann var í menntaskóla.“

Þetta segir Egill Helgason á Eyjunni um Atla Magnússon. Atli lést á heim­ili sínu í Hafnar­f­irði aðfaranótt 14. Júní, 74 ára að aldri. Hann var stór­an hluta starfsæv­inn­ar tengd­ur prent­miðlum fyrst í prófarkalestri á Þjóðvilj­an­um og síðar blaðamaður á Tím­an­um hvar hann starfaði í yfir 20 ár. Meðfram blaðamennsku lagði Atli stund á ritstörf og eft­ir hann liggja ótal þýðing­ar og viðtals­bóka. Atli þýddi margar bækur sem teljast til heimsbókmennta, svo sem bækur eftir Scott Fitzgerald, Josep Conrad, Thomas Hardy, Truman Capote og Johannes V. Jensen. Egill Helgason segir:

„Ekki man ég til þess að hann hafi verið sérstaklega heiðraður eða honum hampað fyrir þessa vinnu sína á akri heimsbókmenntanna og íslenskrar tungu, eins og hann átti svo sannarlega skilið.“

Egill Helgason heldur áfram: „Atli var margbrotinn maður. Hann var hæglátur í tali, með einstaklega vingjarnlega nærveru, undarlega fróður, hann þuldi fyrir mann kvæði þegar vel lá á honum, gamansamur, launfyndinn – gat stundum verið meinhæðinn.

Atli stóð vaktina í blaðamennskunni nokkuð lengi. Þegar ég hætti á  Helgar-Tímanum – úthaldið var ekki mjög mikið á þeim tíma – og síðar Illugi, þá tók Atli við ritstjórn blaðsins. Leiðir okkar lágu svo aftur saman í skammlífu útgáfuævintýri Framsóknar sem nefndist NT.“

Egill segir að eftir þetta hafi þeir oft hist á krám bæjarins sem þeir hafi stundað af „fullmiklum krafti.“ Egill segir:

„Þar kenndi Atli mér kvæði, skrítið og skemmtilegt – ég fer oft með þetta og verður þá alltaf hugsað til þessa vinar míns. Ljóðið er eftir Guðmund Friðjónsson frá Sandi.“

Fór ég í heiði, fékk ég eina tínu.
Fór ég á engi, sló ég miðlungsbrýnu.
Út reri ég – og einn ég fékk í hlut.
Upp dreg ég bát í naust með léttan skut.
Stilltu þig, son minn. Stillið grátinn, dætur,
strengharpa mín þó laskist. Góðar nætur!
Norræna lifir, einn þó undan beri
útskagamann sem langan barning reri.
Öldurnar vaka, yrkja ljóð á skeri.

Nýjast