Þegar ég var til sjós - ef svo má segja - á sanddæluprammanum Soffíu fyrir botni Eyjafjarðar á árunum um og undir 1980 og afráðið var að vinna alla daga sumarsins nema einn sunnudag í mánuði af því það sá fyrir endann á verkinu, önduðum við strákarnir djúpt í sosum eins og sekúndur tvær eða þrjár - og það var ákveðið með öllum greiddum atkvæðum að safna þessum sunnudögum saman í eina sæmilega Verslunarmannahelgi.
Þetta sumarið fékk ég þvílíkt safn af brúnu þjóðskáldi í vasa minn að aldrei síðar hef ég átt jafn mikið af lausafé í fórum mínum; verðbólgan gerði það raunar að verkum að það var ekki hægt að loka launaumslaginu með Einari öllum Ben í sumarlok.
En þvílík þrælavinna, fannst okkur - og notuðum einmitt þetta orð; þrælavinna - og aldrei frí ... nema þessi helgi þarna undir sumarlok sem var eins og ofvaxin gulrót frammi fyrir vansvefta augum okkar allan fyrripart þessa sumars sem var ein samfelld sanddæling frá sjö á morgna til ellefu á kvöldin, alla dagana í júní og júlí.
Svo kom þessi eina helgi í ágúst - man ekki betur en ríkið hafi grætt á henni og hartnær svakalega - en svo aftur öll þessi þrælavinna fram í septemberlok.
Alltaf þegar ég lendi á Akureyrarflugvelli sem teygir sig út í Pollinn í skuti Eyjafjarðardals hugsa ég til þessa sumars í lífi mínu og strákanna á sanddæluprammanum Soffíu.
Ég hef alltaf mælt flugbrautina í sömu lengd og þetta sumar sem ætlaði engan endi að taka.
Og enn er þetta rifjað upp af því þrælavinna hefur verið færð í tal á Ísalandi. Konum ku haldið föngnum í kjallara suður í landi svo þær geti prjónað nóg fyrir karlinn í efra. Þetta er kallað mansal nú til dags. Þrælkun lýsir ósköpunum þó betur að mínu viti, en gott og vel; vöknuð er þjóðin af værum blundi, þessi óværa er þá komin hingað til lands ofan í annað og verra kaup.
En hún hefur verið hér lengi, óværan at arna, vel að merkja, ekki endilega í konum á aumustu launum, ef einhver eru, ofan í kjallara í Vík.
Hana er að finna í öllum þeim ódýra varningi sem við kaupum oft og tíðum hugsunarlaust; fatnaði, skóm, leikföngum, glingri og skrauti sem lítil börn á litlu eða engu kaupi vinna fyrir okkur úti í heimi - og svo náttúrlega konurnar allar, mömmurnar, sem neyðast til að vinna við þessi skilyrði til að sjá fólki sínu, börnum og gamalmennum, farborða.
Þegar við hneykslumst á karlinum í Vík verðum við líka að horfa okkur nær.
Því enginn bissness vex hraðar en mæðra-, kvenna- og barnaþrælkun í vanþróuðum ríkjum, þökk sé Vesturlöndum.
Okkur.
