Ætla mætti að langsamlega flestir landsmenn vilji búa í sæmilega óspilltu og heilbrigðu samfélagi þar sem allir eiga jafnan rétt til að komast áfram til heilbrigðis, mennta og frama.
Og viðbúið er að svipað hlutfall almennings í landinu sé orðið næsta þreytt á grunsemdinni um að spillingin og óheilbrigðið þrífist ennþá í þessu guðsblessaða samfélagi eftirhrunsáranna.
En er það endilega svo?
Eru bankabónusarnir ekki aftur orðnir mikilvægari en nokkur þjóðarsátt um lágmarkslaun sem mjaka fólki í átt að lágmarksframfærslu?
Eru arðgreiðslur hinna örfáu ekki aftur sem fyrr úr öllum tengslum við lifibrauð venjulegra landsmanna?
Og erum við ekki aftur byrjuð að selja ríkiseignir framhjá sviðsljósinu eins og almenningur sé hvert annað fífl og fól?
Svarið við þessum þremur mikilvægu spurningum er því miður það sama í öllum tilvikum.
Já.
Íslendingar pirrast svo mjög yfir því smáa og ómerkilega að öll hin raunverulega umgjörð þeirra er alltaf aukaatriði.
En svona er þá staðan eftir allt saman: Bankarnir eru byrjaðir aftur. Útgerðin skellir í góm. Ríkið selur útvöldum.
Það eru tæplega sjö ár frá hruni.
Er hægt að gleyma á svo stuttum tíma?
Já, greinilega.
