Venjulegu fólki í samfélaginu er gert að fara að almennum leikreglum, hvort heldur er úti í umferðinni, við innkaup og rekstur heimilanna, kaup á bifreiðum og fasteignum, svo og skil á sköttum sínum og skyldum.
Það er ekki eins og nokkur maður kvarti yfir þessum reglum, sem eru raunar svo sjálfsagðar og eðlilegar að þær berast sjaldan eða ekki í tal á mannamótum; hér gildir nefnilega það augljósa að gera samfélaginu gagn og skila því sem það ætlast til af manni.
Óþreyjan í íslensku samfélagi, sem hefur líklega aldrei verið meiri en nú um stundir, er komin til vegna afsláttar af almennum reglum þess sem nokkur hluti landsmanna telur sig eiga rétt á, ekki sakir fátæktar heldur ríkisdæmis - og svo er hitt, sem líklega fyllir mælirinn, að allt venjulega fólkið er fyrir löngu orðið örþreytt á því þreklausa siðferði sem ríkt hefur í viðskiptum og stjórnsýslu hér á landi þar sem ekki einasta er farið á svig við heilbrigða viðskiptahætti heldur og vanalega mannasiði.
Á sama tíma og landsmenn hafa hneykslast nógu lengi á enn einni svikasölunni í íslensku viðpskiptalífi þar sem eignir þeirra eru seldar á bak við luktar dyr til úttvalinna á undirverði eru þeir vaktir upp af afturgöngu fyrri pretta í einkavinavæðingunni hér á landi. Það er með öðrum orðum stanslaus ófriður af sukki bakherbergjanna.
Og enda þótt í millitíðinni hafi allt saman hrunið og skrifaðar vitrænar skýrslur um allt það heila helvíti sem rændi almenning bæði vinnu og viðurværi, húseignum og sparnaði er eins og lærdómurinn af öllu saman sé af svo skornum skammti að hann kemst fyrir uppi í nös á ketti.
Það er af þessum sökum sem æ fleira fólk hugsar með sér hvort það nenni og vilji búa í svona stjórnkerfi sem er svo að segja skítsama um sanngirni og réttlæti - og hugsi enn fremur til þess hvers vegna í ósköpunum allir þessir sömu og gömlu stjórnmálaflokkar fái enn og aftur völdin sem viðhalda óbreyttu ástandi, líka þeir sem skipt hafa um nafn.
Það er þreyta í samfélaginu og það er reiði í samfélaginu.
Við erum alltaf að selja sama Búnaðarbankann vitlaust.
