Straumhvörfin í umhverfismálum eru svo að segja áþreifanleg. Þjóðin, svo tekið sé sterklega til orða, hefur áttað sig á því að mengandi stóriðja er ekki eina svarið í atvinnuppbyggingu landsmanna - og í raun og sann er það beinlínis ranga svarið, hvort heldur er í samfélagslegu tilliti, skipulagslegu og að sjálfsögðu hvað óspillta og viðkvæma náttúruna varðar.
Íslensk yfirvöld hafa verið einstaklega gestrisin við erlenda auðhringi á undanliðinni hálfri öld. Svo töluð sé hæfilega stráksleg norðlenska þá hefur þeim liðist að vaða hér yfir á skítugum skónum án þess að greiða fyrir það skatta og skildur svo nokkru nemur. Álhringir hafa verið hér á harla undarlegum afsláttarkjörum á kostnað almennra skattgreiðenda í landinu.
Raunasaga United Silicon í Helguvík virðist munu strika línu í svartan sandinn hér á landi. Almenningur suður með sjó lætur ekki bjóða sér rykspúandi faktoríu sem fretar yfir hann hættulegum eiturefnum. Stóriðja sem í áratugi hefur þótt merkilegri en myndin sjálf af landinu hefur tapað sinni eigin sjálfsmynd. Og stóriðjustefnan hefur loks beðið skipbrot.
