Uppbyggilegum tillögum sem varða veginn til langframa ber að hrósa. Þannig er farið með hugmynd Bjarna Benediktssonar fjármálaráðherra um orkuauðlindasjóð sem hann reifaði á afmælisfundi Landsvirkjunar fyrr í vikunni. Hugmyndin sýnir allt í senn fyrirhyggju, ráðdeild og ábyrgð - og er nokkurn veginn í órafjarlægð frá þeim leiða vana íslenskra stjórnmála að miða tillögugerð sína við stundarvinsældir.
Hér er eins konar varasjóður landsmanna kynntur til sögunnar sem því aðeins er gripið til að brýna samfélagslega nauðsyn beri til og venjulegar fjárheimildir ráða ekki við. Hann getur sem slíkur verið ákveðinn jöfnunarsjóður sem mætir alvanalegum sveiflum í íslensku hagkerfi sem er hvorki sérstaklega þekkt af stöðugleika eða forteiknum.
Stöðug og sífelld krafa um fjárútlát ríkisins til líklegustu og ólíklegustu verkefna er fjárveitingavaldinu oft og tíðum um megn. Freistingin að rifa skjóðu ríkisins er oftast nær álíka mikil og ætlaður ávinningur af vikulangri lýðhylli. Það er yfirleitt of stutt til næstu þingkosninga til að það taki sig að hugsa til langframa í íslenskri pólitík sem fyrir vikið er ofurseld skammsýni og þvergirðingshætti.
Þess vegna er ánægjulegt og uppörvandi að sjá stjórnmálamann á borð við Bjarna Benediktsson líta upp úr dægurþrasi stjórnmálanna og horfa til framtíðar með uppbyggilegt innleg í samfélagsumræðuna sem bætir og eflir þjóðarhag. Og það er einnig hvetjandi að sjá foringja allra stjórnarandstöðuflokkanna taka undir tillögu af þessu tagi í stað þess að renna undan eigin þunga ofan í skotgröfina.
Helstur vandi íslenskra stjórnmála er nefnilega sá að geta ekki kannast við góðar hugmyndir nema þær sé manns eigin.
