Ég kíkti ofan í kæli einnar matvörubúðarinnar um daginn, langaði að grípa með mér snittubrauð með kvöldsúpunni og sá þar að boðið var upp á tvennskonar, eða bæði brauðin eins og það var kallað í gamla daga. Og viti menn, grófa brauðið var talsvert dýrara en fransbrauðið.
Þetta er svona á Íslandi.
Hollustan er dýr. Óhollustan kostar minna.
Á Íslandi er nefnilega öllu snúið á haus. Sykur er í verðlaunasæti íslenskrar pólitíkur. Honum er hampað í skattkerfinu á meðan heilnæmum vöruflokkum er refsað svo um munar. Það er praktískast að borða ruslið.
Og framleiðendur taka þetta auðvitað til sín. Þeir bæta æ meira af sykri í vörur sínar, jafnvel svo hressilega að hefðbundin matvælafyrirtæki flytja nú inn meira af sætuefnum en íslenskar sælgætisverksmiðjur.
Þá er haft fyrir satt að sykurúða sé sprautað í loftið í grennd við sælgætisganga stórverslananna svo grunlaus lýðurinn renni fremur á lyktina og kaupi meira, fitni áfram og tapi frekar heilsu.
Heilsuvernd og forvarnir eiga undir högg að sækja á Íslandi. Snaraukinn heilbrigðisvandi blasir við í íslensku samfélagi og hverri æpandi fyrirsögninni af annarri um þau efni í fjölmiðlum er slegið upp á líðandi stundu. Þjóðin er að éta sig inn á sjúkrahúsin og gúffar í sig óþverrann svo þar geti hún verið langdvölum.
Sykur er fíkniefni. Hann er ávanabindandi og lúmskur andskoti sem kippir á endanum fótunum undan fólki.
Og þannig virðist íslenska pólitíkin vilja hafa það; hún stefnir að stórfjölgun sjúklinga af völdum óhollustu og ofáts spilliefna.
Hér skiptir vitið minnstu máli, hvað þá vísindin: Hver rannsóknin af annarri sýnir svo ekki verður um villst að neyslustýring í þágu hollustu er í almannaþágu. Hækkun sykurskatts dregur verulega úr neyslu ómetis, afnám hans eykur óhollustuna að sama skapi.
Það hlýtur að vera hlutverk stjórnmálanna að hlúa að heilbrigðu samfélagi. En á Íslandi er þessu snúið við. Pólitíkin hér á landi stuðlar að veiku samfélagi. Og fær það svo kyrfilega í hausinn í æ kostnaðarsamara heilsukerfi. Og kannski á sá haus það skilið ...
