Ábyrg er sú afstaða Rannveigar Rist að afþakka 33% launahækkun stjórnarmanna HB Granda.
Jafn óskiljanleg er líka sú ákvörðun hennar að hafa samþykkt hækkunina á stjórnarfundi HB Granda.
Rannveig er líka stjórnarmaður í Samtökum atvinnulífsins. Þau bjóða um þessar mundir verkafólki landsins, þar á meðal landverkafólki hjá HB Granda litla tíund af launahækkun stjórnenda HB Granda, sem þó heldur því fólki áfram undir framfærsluviðmiði stjórnvalda.
Sama landverkafólki hefur að vísu líka verið boðinn íspinni fyrir vel unnin störf, en það er önnur saga.
Vandi Samtaka atvinnulífsins í aðdraganda mestu átaka á vinnumarkaði í hálfan annan áratug er sá að þau hafa misst trúverðugleika. Þau telja sína líka getað hækkað laun sín í sjálfhverfu tómarúmi án þess að það hafi nokkur áhrif á stöðugleikann sem sömu samtök heimta eilíflega af stjórnvöldum svo fyrirtæki landsins njóti tryggara efnahagsumhverfis.
Á sama tíma ofbýður þeim ábyrgðarleysi helstu verkalýðsforkólfa landsins sem þeir segja kveikja myndarlegt verðbólgubál með væntingum sínum einum.
Meginatriðið er þetta: Launahæsta fólk landsins á ekki að haga sér eins og það búi á öðru Íslandi en almennt launafólk. Það á að sýna sama góða fordæmið í hófsömum launahækkunum og það krefst af öðru fólki. Munurinn á þessu tvennu er mjög mikill. Hann heitir annars vegar hroki, en hins vegar ábyrgð.
