Tveggja kosta leiðin sem varð fyrir valinu af hálfu stjórnvalda við að losa um fjármagnshöftin er ábyrg, trúverðug og til þess fallin að skapa sátt í samfélaginu. Hún gefur kröfuhöfum færi á að fara með fjármuni sína úr landi gegn því að veita verulegan afslátt af kröfum sínum, annað hvort með því að fara nauðasamningaleiðina ellegar greiða ríkinu 39% útgönguskatt, sem kallaður hefur verið stöðugleikaskattur - og er vísast réttnefni.
Stöðugleikinn skiptir hér mestu. Fyrir alla aðila. Líka kröfuhafana sem áttu aldrei möguleika á að taka með sér raunvirði eigna sinna úr landi. Þeir tóku til þess alltof mikla áhættu í litlu og veiku hagkerfi með verðlítinn gjaldmiðil. Þeir fjárfestu með öðrum orðum á hagkerfi áhættunnar - og vissu sjálfsagt af henni allan tímann. Þess vegna eru þeir reiðubúnir að þiggja krónuna, en tapa evrunni eða dollarnum.
Stöðugleikinn skiptir líka þá sem eftir sitja öllu máli; jafnt landsmenn og stjórnvöld sem vilja og verða að byggja upp innviði íslensks samfélags eftir mikið og langvarandi samdráttarskeið sem hefur reynt á allt íslenskt samfélag. Sá stöðugleiki fæst ekki með því að freistast til að eyða aftur um efni fram til að líta vel út í aðdraganda næstu alþingiskosninga. Sá stöðugleiki næst með því að skapa forsendur fyrir raunverulegri viðspyrnu. Og þar kemur ekkert annað til greina en veruleg lækkun ríkisskulda sem gefur alvöru svigrúm til að verja á næstu árum fjármunum ríkisins til að byggja upp. Þjóð sem greiðir fimmtu hverju krónu í afborganir á vöxtum á að vita að umtalsverð lækkun skulda skapar henni mestu hagsældina til langframa.
Og hitt hefur verið reynt með ömurlegum árangri; að taka hagsældina að láni.
Þess vegna er gleðilegt að sjá samstöðuna meðal stjórnarliða og stjórnarandstöðu um hver raunverulegur ávinningur af tveggja kosta leiðinni er og verður.
Stjórnvöld og stjórnarandstaða hafa hér sýnt mikla ábyrgð.
