Árangur íslenska karlalandsliðsins í knattspyrnu er engin tilviljun. Hann helgast af langtum betri aðstæðum til knattspyrnuiðkunar á Íslandi en lengst af hefur þekkst, sífellt fleiri, metnaðarfyllri og vel menntuðum þjálfurum og sérfræðingateymum, kraftmikilli og alþjóðlega þenkjandi íþróttaforystu að ógleymdri þrotlausri sjálfboðaliðavinnu foreldra, framámanna og annarra velunnara íþróttafélaganna um land allt sem haldið hafa úti einkar vel heppnuðum og skipulögðum mótum hjá yngri flokkunum síðasta aldarfjórðunginn eða svo sem unun er heim að sækja, jafnt fyrir keppendur og stuðningsfólk.
Íslendingar eru sumsé að uppskera árangur þessa ánægjulega erfiðis, ekki aðeins í karlaboltanum heldur og ekki síður í kvennaboltanum sem eins og í tilviki karlanna hefur náð heimsathygli.
Það er mikill munur á því fyrir börn og ungmenni að æfa og keppa í fótbolta á nýrri öld en á þeirri síðustu þegar knattspyrna var tilviljanakennt sumarsport á næsta ójöfnum og deigum malaravöllum, stundum þó bara moldarvöllum sem þyrluðust í þykkt og myrkvað moldarský ef eitthvað hreyfði vind, sem var nú frekar oft. Í mínu tilviki var það fimmhyrndur sparkvöllur niðri á eyri fyrir botni Eyjafjarðar þar sem tvöföldun Glerárgötunnar í vaxandi höfuðstað Norðurlands sneiddi af norðausturhorn vallarins, svo eftirleiðis var bæði hægt að taka stutta og langa hornspyrnu á rykuga malarvellinum neðan við aðalleikvang bæjarins, nokkuð sem setti sérstakan svip á leik okkar strákanna. Og þótt lítinn árangur minn á þessum velli megi fyrst og síðast rekja til meðfædds skorts á hæfileikum í þessari fræknu fótamennt, vantaði líka hvatningu vel menntaða þjálfara sem héldu út alla æfinguna í stað þess að skipta bara í lið og leyfa strákunum svo að keppa sín í milli eitthvað fram eftir degi. Þess utan var það ekki siðs að foreldrar fylgdust með þessari dægradvöl, hvað þá að þeir skipulegðu mót um allar koppagrundir af einskærum áhuga sínum og ástríðu fyrir boltanum.
Íþróttaárangur seinni ára er engin tilviljun. Hann má að miklu leyti rekja til stórkostlegra hæfileika, en þó ekki síður hugarfars, aðstæðna, metnaðar og menntunar.
Það er nefnilega svo í almennilega uppbyggðu samfélagi að búast má við árangri ef allir sameinast um að leggja því lið.
Þetta á við um menntakerfið okkar, heilbrigðiskerfið og húsnæðiskerfið - já, og íþróttirnar sem oft og einatt er grunnur að góðu og innihaldsríku lífi.
Og hér sem fyrr er það samtakamátturinn sem skiptir höfuðmáli, nefnilega að hlúa að sönnu samfélagi og trúa á mátt þess.
Áfram Ísland!
