Mér er minnisstætt þegar ómegð okkar hjóna var hvað mest - og við unnum bæði úti langan vinnudag - að við réðum til okkar filippeyska konu sem tók til hendinni og þreif hjá okkur heimilið einu sinni í viku. Það gerði hún af natni svo eftir var tekið.
Við kynntumst þessari góðu konu vel. Hún kom hingað til lands eftir að hafa frétt það frá vinkonu sinni, sem var löngu flutt úr landi, að hér væri bæði gott og öruggt að búa. Og svo fór að okkar kona freistaði gæfunnar, yfirgaf um tíma börn sín, karl og móður og flaug til Íslands þar sem hún náði að leigja sér lítið kjallaraherbergi og byrja að vinna fyrir sér.
Í heimalandinu hafði hún verið atvinnulaus um árabil, svo og maður hennar og móðir. Þau lifðu þar nánast á loftinu - og höfðu ekki efni á menntun fyrir börn sín tvö.
Með tíð og tíma gátu þau nurlað saman fyrir flugfarinu norður til fyrirheitna landsins þar sem næga vinnu var að hafa - og öryggi. Og okkar kona byrjaði þar að taka að sér alla þá vinnu sem hún komst yfir svo hún gæti safnað fyrir öðrum flugmiða.
Eldra barnið kom ár seinni, það yngra hálfu ári á eftir. Og loks karlinn hennar og móðir þegar full þrjú ár voru liðin frá því okkar duglega kona hafði flutt til Íslands.
Börnin fóru þegar í skóla. Karlinn fékk strax vinnu. Og gamla konan hélt heimilið, sem var í fyrstu 60 fermetra kjallaraíbúð eftir að fjölskyldan hafði sameinast - og þeim fannst öllum hún bara ágætlega stór.
Ég man að konan kom fyrst með strætó til okkar hjónanna, daginn sem hún þreif hjá okkur. Þegar karlinn hennar var kominn til landsins höfðu þau keypt sér gamla Lada Sport, reyndar mjög gamla. Undir það síðasta þegar börnin okkar voru farin að eldast og við þurftum ekki lengur á aðstoðinni að halda voru þau búin að kaupa sér nýlega Mözdu og flutt í leiguíbúð á sérhæð - og voru byrjuð að spara fyrir kaupum á sínu eigin húsnæði.
Krakkarnir töluðu fína íslensku og foreldrarnir og amman voru smám saman að ná valdi á sama tungumálinu.
Í lífi þessa fólks voru umskiptin alger, frá vonleysi til velferðar. Þau voru byrjuð að lifa með reisn.
Ég hef stundum reynt að setja sjálfan mig í spor þessa fólks - og spurt mig hvað ég hefði gert.
Svarið er alltaf á sama veg; ég hefði freistað gæfunnar, farið þangað sem vonin er meiri fyrir mig og mína.
Og líklega hugsa allir eins.
Og þess vegna eru fólksflutningar eðlilegir, hvar sem er í heiminum.
Því það hlýtur að vera manneskjunni eðlislægt að taka vonina fram yfir vonleysið.
