Það kostar auðvitað sitt að halda landsfund stjórnmálaflokks. Og má raunar nokkru til hans kosta miðað við allt það sviðsljós sem flokkurinn fær fyrir vikið í umræðu og fjölmiðlum. Þegar best lætur getur landsfundur brýnt og skýrt helstu stefnumál flokks en vakið þess utan athygli mikla á nýjum kostum sem flokkurinn hefur fram að færa í hrærigrauti þjóðmálanna.
Landsfundur Samfylkingarinnar um helgina var um margt mjög málefnalega merkilegur. Ekki síst í húsnæðismálum; brýnasta umræðuefni íslenskra stjórnmála í dag fyrir utan vaxtamál og matarverð, peningastefnu og samkeppnisstöðu fyrirtækja.
En minningin af landsfundi Samfylkingarinnar 2105 verður samt alltaf ein og sú sama; með fádæma klaufaskap í kosningakerfi flokksins tókst honum að spilla fyrir ásýnd flokksins og einurð - og birta öllum almenningi ýkta mynd af kauðskum klækjastjórnmálum.
Vegur þar þyngst hlutur þeirra sem ákváðu að nýta sér glufu í flokkskerfinu og bjóða fram líklegt formannsefni án þess að sitjandi formaður hefði getað haft hugmynd um það. Lýðræði er nefnilega afar merkilegt tæki í samfélagi okkar, en verður ekki notað af ábyrgð nema því fylgi sanngirni, einmitt rétt eins og frelsinu. Hvorutveggja þarf helst og mest á gagnsæjum leikreglum að halda sem allir þekkja.
Því var ekki að fagna hjá krötum um helgina. Í Kremlarkerfi gamla Sovétsins hefðu menn verið hreyknir af svona innanhrolli.
Aðalfréttin í þessu öllu saman er hvað eftir situr, en það er ónýtur landsfundur. Illa særður formaður situr uppi með flokk sem kann ekki að fyrirbyggja allsherjarklúður af því tagi sem fær venjulegan almenning til að missa trúna á réttlæti og sanngirni.
Því hvaða erindi eiga flokkar sem eru uppteknastir af því að svíkja sjálfa sig.
