Afturhaldinu óx ásmegin í Alþingiskosningunum um nýliðna helgi; vinstrisveiflan sem virtist vera í kortunum gekk ekki aftur í þeim mæli sem spáð hafði verið heldur virðist sem breiður hópur kjósenda hafi kiknað í hnjánum í kjörklefanum og kastað frjálsyndinu á glæ í skiptum fyrir annaðtveggja, heimóttarlega þröngsýni og samfélagslegan ójöfnuð.
Það breytist lítið á Íslandi. Enn er Sjálfstæðisflokkurinn stærsta stjórnmálaflið, jafnvel þótt hann fái sína næstmestu refsingu í kosningum og jafnfáa þingmenn og hann hreppti eftir hrunið. Og enn verður ekki mynduð stjórn án aðkomu Framsóknarflokksins sem kannski er einna mestur sigurvegara í þessum undarlegustu kosningaúrslitum seinni ára.
Og konum er hafnað sem aldrei fyrr. Tveir helstu sigurvegarar kosninganna, Miðflokkurinn og Flokkur fólksins eru fyrst og síðast flokkar miðaldra karlmanna - og þá ekki síður Sjálfstæðisflokkurinn sem hefur ekki manndóm í sér til að hampa einum albesta þingmanni sínum, Unni Brá Konráðsdóttur. Okkur fór aftur sem þjóð í þessum kosningum.
