Ríkisstjórn Íslands stendur frammi fyrir sinni mestu áskorun. Mun heilbrigðiskerfið lamast á næstu vikum eða eru stjórnvöld tilbúin að koma til hóps við háskólamenntaða starfsmenn spítalanna á sama hátt og þau gerðu við lækna? Ríkisvaldinu var vel ljóst þegar það gekk frá samningunum við læknastéttina að krafa annarra og sambærilegra stétta tæki mið af þeim samningum. Þess vegna er ábyrgð þess skýr og mikil.
Almenningur á Íslandi mun ekki sætta sig við þann ömurlega veruleika að hér á landi fái fólk sem á við veikindi að stríða ekki þá þjónustu sem því ber í siðuðu samfélagi. Krafan er augljós: Hér á landi verður að bjóða upp á trausta og aðgengilega heilbrigðisþjónustu fyrir það verð sem hún kostar. Forgangsröðun allra stjórnvalda á auðvitað að vera óumdeild í þessu efni: Heilbrigðisþjónusta gengur fyrir annarri opinberri þjónustu.
Íslendingar hafa vel efni á því að reka heilbrigðisþjónustu eins og best verður á kosið. Þjóðin er rík af auðlindum, menntun og sterkum innviðum sem gerir hana vel aflögufæra í þessum efnum. Þess utan virðist vera mjög almenn samstaða á meðal landsmanna um að halda hér úti myndarlegri þjónustu á þessu sviði og borga starfsfólki hennar mannsæmandi laun fyrir þau lífsnauðsynlegu störf sem það ynnir af hendi.
Vandinn er hins vegar sá að íslensk stjórnmál þjást af skammsýni eins og Þórarinn Tryfingsson yfirlæknir á Vogi sagði eftirminnilega í sjónvarpsþættinum Mannamáli á Hringbraut í síðustu viku. Svo illa hafa stjórnmálin leikið starfsemi spítalanna á síðustu árum að hans sögn að margt af því er nánast óafturkræft. Jafnvel þegar ríkið hafði mestar tekjur í aðdraganda hrunsins var þessi málaflokkur sveltur að því er virtist af einbeittum ásetningi.
Það er kominn tími til að sýna pólitíska samstöðu og framsýni í mikilvægasta hagsmunamáli Íslendinga. Þar reynir á allt Alþingi, ekki aðeins ríkjandi stjórnvöld þótt ábyrgð þeirra á samningum sé mikil.
