Ef ríkið ætti allar íbúðirnar í miðbæ Reykjavíkur myndi það leigja þær að minnsta kosti á markaðsvirði. Annað kæmi augljóslega ekki til greina. Álíka auðlind og húsnæði í hjarta höfuðborgarinnar, sem vissulega er jafn takmörkuð og hún er eftirsótt, færi þó sennilega á yfirverði; slík væri spurnin eftir búsetu á besta stað í bænum ellegar tækifærin til að endurleigja ferðamönnum þennan aðgang að höfuðdjásninni.
Ríkið leigir sjávarauðlindina á undirverði. Það sér enga ástæðu til að leita leiða til að hámarka virði þessarar mikilvægu eignar sinnar, enda þótt eftirspurnin sé alltaf meiri en framboðið.
Slíkur er raunar hefðarréttur fyrstu leigjendanna að þeir geta bæði sleppt og haldið; sleppt því að borga markaðsverð en haldið leigunni svo að segja um aldur og ævi.
Í tilviki íbúðarleigjandans væri staðan þessi; leigutakinn hefði völdin á kostnað leigusalans.
Þetta er og hefur verið skrýtið kerfi sem klofið hefur þjóðina í tvær fylkingar; þá sem nýtur lágrar leigu og þá sem uppsker ekki raunvirði eignar sinnar.
Og nú á að gera enn betur í þágu leigutakans - í reynd að gefa íbúðina í ákveðinn tíma og sjá svo til með framhaldið.
Það er vonlegt að tíund þjóðarinnar vakni hér af værum blundi.
En takið eftir, tíu prósent; það er svipað og horaður og veiklulegur stjórnmálaflokkur.
Fréttin er vitaskuld þessi: Langstærstum hluta Íslendinga virðist vera slétt sama um það sem þeir eiga.
