Eins og gjarnt er um ungt fólk milli tektar og tvítugs var ég róttækur úr hófi fram, gangandi um í einni og sömu peysunni alla mína menntaskólatíð og helst í gæruúlpunni ef eitthvað var að veðri. Orti raunsæisljóð. Talaði illa um kerfið.
Ég sagði mig úr Þjóðkirkjunni á sautjánda ári. Það þótti hæfa. Og taldi mig anrakista. Sem var enn flottara.
Svo kom þrítugsaldurinn. Allur veruleikinn. Barneignirnar, blankheitin, búskapurinn í fyrstu kjallaraíbúðinni.
Ekki það að ég gerðist kirkjusæknasti maður landsins, því fer fjarri, en ég fann að kristnin kom til mín, smám saman. Ekki endilega gamla guðstrúin, heldur kristnin. Ég áttaði mig á því að gildi hennar voru mér kær og nálæg, sumpart sakir þess menningarkima sem ég hafði alist upp í tilheyri, sumpart sakir þess réttlætis og mannúðar sem mér finnst kristnin standa fyrir.
Í rauninni var það svo að mér fannst kristnin vera einna manneskjulegust af þeim trúarbrögðum sem ég hafði kynnt mér á þessum árum sem fóru í hönd eftir tvítugt. Hún gerði jafnvel ráð fyrir mistökum fólks, breyskleika þess og var í mínum huga laus við forpokaða dómhörku, því sá yðar sem syndlaus er kasti fyrsta steininum - og leyfið börnunum að koma til mín og bannið þeim það ekki.
Að ekki sé talað um hornsteinin sjálfan, fegurstu meininguna: Allt sem þú vilt að aðrir menn gjöri yður ... Og svo framvegis.
Kristnin hefur sumsé hentað minni lífssýn, sem er blanda af umburðarlyndi og frjálslyndi, jafnrétti og manngæsku.
Það er af þessum sökum sem ég velti því fyrir mér hver viðbrögð mín yrðu ef lærður prestur í þjónustu kristninnar neitaði að veita fullorðnum syni mínum eða dóttur þá dásamlegu blessun sem felst í hjónabandi fólks sem þráir að deila ævinni saman.
Líklega myndi ég fyrirgefa viðkomandi presti. Það er í anda trúar minnar.
En hverjum er svona prestur að þjóna? Sjálfum sér eða Jesús Kristi?
Ég veit svarið fyrir mitt leyti.
