Enn berst ákall utan úr samfélaginu þess efnis að Ísland eigi fyrir nauðþurftum. Í raun og sann er hér um að ræða vinsamlega ábendingu um að stjórnmálamenn hagi sér eins og manneskjur - og sýni sömu ábyrgð í störfum sínum og þeir gera heima hjá sér; altso að þeir sýni það að þeim sé jafn annt um landsmenn alla og börnin sín, aldraða foreldra og sjúka ættingja.
Það er ekkert endilega svo að ríkjandi öfl hafi gert það á síðustu árum, hafi látið mennskuna ráða, mannúðina sjálfa.
Það lítur nefnilega þannig út að Ísland eigi ekki fyrir nauðþyrftum. Og hafi ekki gert, ár eftir ár.
Og virðist þar einu gilda hvort svokallaðir hægriflokkar stjórni eða þeir hinir sem halla sér til vinstri.
Sjúkrahúsin eru fjársvelt. Sjúklingar hafa varla eða ekki efni á bót sinna meina. Aldraðir hafa æ oftar ekki efni á lyfjum sínum. Framhaldsskólar hafa ekki efni á öðru en launum starfsmanna - og raunar varla það. Og nú berst enn eitt ákallið; háskólarnir í landinu eru líka í hættu - og geta ekki starfað áfram við óbreytt ástand eins og segir í yfirlýsingu allra rektora háskólanna á Íslandi í dag: \"Háskólastarfi á landinu er stefnt í hættu,\" segir þar ef fjármálaáætlun hins opinbera fyrir næsta hálfa áratuginn nær fram að ganga.
Hér er komin enn ein áminningin í þá veru að Ísland eigi ekki fyrir nauðþurftum; að stjórrnvöld fyrr og síðar vilji hvorki fjárfesta í velsæld né atvinnutækifærum, jafnvel ekki framtíðinni sjálfri - og kæri sig kollótt um samfélagsþróun og samkeppnishæfni Íslands.
En er það svo að við eeigum ekki fyrir þessu? Er Ísland svona svakalega blankt? Nei, auðvitað ekki. Ísland hefur efni á einni bestu heilbrigðisþjónustu í heimi og framsæknum og eftirsóttum skólum á öllum námsstigum. Ísland hefur líka efni á viðunandi þjónustu við gamla fólkið og þá landsmenn sem búa við fötlun og örorku.
Ísland á nefnilega fyrir öllum þessum nauðþyrftum ef auðævum þess væri betur skipt á milli landsmanna - og forgangsröðunin væri manneskjulegri. Ísland á efni á öllu sínu fólki ef það hagar sér eins og ábyrgir foreldrar gera inni á heimilum sínum þar sem forgangsröðunin vefst ekki fyrir nokkrum manni.
Einmitt þar hlúum við fyrst að veikum ástvinum áður en hugað er að öðrum verkefnum. Einmitt þar óskum við börnum okkar mestrar og bestu menntunar sem kostur er. Og einmitt þar hugum við fyrst að hagsæld aldraðra foreldra okkar áður en við svo mikið sem leiðum hugann að einhverri brýnni úrlausn.
Sömu rök eiga við um þjóðfélagið allt. Eða er það einhver spurning? Geta stjórnmálin virkilega ekki hagað sér eins og fólk er flest?
Það er stærsta og áleitnasta spurning íslenskra stjórnmála í aðdraganda enn einna alþingiskosninga.
