Ég man ekki hvað ég var gamall þegar ég fór fyrst á spítala þeirra erinda að láta laga á mér skrokkinn; líklega hefur það verið á árunum þegar ég æfði skíði eins og fífldjörf feykirófa uppi í Hlíðarfjalli og gamla kaðalslyftan upp í Stromp virtist manni vera á að giska marflöt. Nei, ekki datt ég þar, man ég vel, en við vorum sumsé eitthvert kvöldið að æfa okkur í hástökki uppi á lofti í skíðahótelinu eftir æfingu að ég prófaði tiltölulega nýtilkominn fosbyry-stílinn með þeim afleiðingum að ég brákaði á mér sköflunginn.
Og ég sumsé útskýrði fyrir lækninum niðri á Fjórðungssjúkrahúsinu sjálfu að ástæða brotsins hefði verið hástökk uppi í skíðalöndum Akureyringa.
Og það minnir auðvitað á að veruleikinn er alltaf skrýtnari en skáldsagan.
Eftir stendur minningin um mann í hvítum slopp sem læknaði mig. Fóturinn varð samur eftir. Og mikið notaður allar götur síðan.
Virðing mín fyrir heilbrigðisfólki hefur verið stöðug fram á fullorðinsaldur og raunar vaxið með árunum.
Kemur þar ekki síst til reynsla mín af manneskjulegu heilbrigðiskerfi þar sem allir leggjast á eitt við að koma veiku fólki til fullrar heilsu - og langveikum til líknar.
Því hvað er mikilvægara í hverju samfélagi en að lækna og líkna, spurði ég mig svo ótal mörgum sinnum á meðan ég lá inni á Landskotsspítala með langveikri dóttur minni svo mánuðum og misserum skipti um og upp úr nýliðnum aldamótum á meðan hún barðist við ólæknandi hrörnunarsjúkdóm.
Ekkert.
Það getur ekkert verið mikilvægara.
Svarið er svo augljóst þegar maður horfir á veikt barn sitt sem fer á mis við lífsgæði.
Og því er það svo að heilbrigð samfélög haga sér á þann eina veg að forgangsraða fyrir sjúka og langveika.
Alltaf.
Annars eru þau ekki heilbrigð.
