Uppbygging heilbrigðisþjónustu og menntakerfis á ávallt að hafa forgang hjá samfélagi sem vill taka sig alvarlega. Heilbrigði og menntun eru forsenda þess að samfélag geti þrifist og dafnað. Jafn aðgangur allra landsmanna að hvorutveggja er ávísun á sanngjarnt og réttlátt samfélag.
Öll önnur fjárútlát úr sameiginlegum sjóðum landsmanna eru aftar í forgangsröðun á hverjum tíma.
Þurfum við að rífast um þetta?
Þessi augljósu forgangsmál hafa í raun ekkert með pólitík að gera, nema raunar menn vilji auðvelda ákveðnum hópum aðgengi að heilbrigði og menntun umfram aðra í samfélaginu. En enginn almennur áhugi er fyrir því í samfélaginu að skipta því í úrvalsdeild og afgangsdeild þegar kemur að heilbrigði og menntun. Í raun og sann er þvílíkur yfirburðastuðningur við opinberan rekstur heilbrigðis- og menntakerfisins í landinu að öllu daðri við aðskilnað efnaðra og efnaminni í þessum efnum hefur verið hafnað margsinnis.
Og af hverju höldum við þá áfram að rífast?
Kannski vegna þess að þjóðin hefur látið stjórnmálamönnum eftir umræðuna um þessi mikilvægustu mál samfélagsins sem skipta þó ímynd og afkomu hennar öllu máli.
Nei, hættum þjarkinu.
Heilbrigði og menntun hafa ekkert með pólitík að gera. Heilbrigði og menntun snúast um sjálfsögð mannréttindi sem eru hafin langt yfir venjulegt dægurþras.
Og vel að merkja; Ísland er auðugt land sem hefur góð efni á vel rekinni og faglegri heilbrigðisþjónustu og menntakerfi. Við skulum borga hana fullu verði áður en við förum að að eyða í annað.
