Á því skeiði þegar Íslendingar skiptu úr vinstri umferð yfir í þá hægri og enn var etinn siginn fiskur í hádeginu heima hjá mömmu - og pabbi lagði sig á gólfið með flokksblaðið yfir andlitinu ... ja, þá virtist tíminn á að giska standa í stað. Það breyttist sáralítið í samfélaginu svo árum skipti, jafnvel áratugum - og í pólitíkinni, svo dæmi sé tekið, kusu menn einfaldlega flokkinn sinn alla ævina á enda því annað var svik við ættina og upprunann.
Ársins 2015 verður meðal annars minnst sem ársins þegar flokksræðið tapaði, kannski ekki endanlega, en langleiðina.
Þetta eru merkileg tíðindi.
Lýðræðisvakningin á meðal alls almennings, ekki síst unga fólksins, skrifar sögu þessa árs. Fólki stendur ekki lengur á sama um samfélagsgerðina og breytni ráðamanna og stofnana, heldur rýs það upp og kemur saman í hvert sinn sem því ofbýður.
Það merkilega er að þetta sama fólk þarf ekki lengur flokk til að tjá þessar skoðanir sínar á dómum og lögum, fjárframlögum og valdboði - og öllu því sem vanalega hefur verið ákveðið af fáum fyrir hönd fjöldans.
Valdið er að færast út fyrir flokkana. Þeir sjálfir horfa álappalegir á þessa öru þróun í átt til fjölræðis. Hefðbundin frekja flokksræðisins, hroki þess og yfirgangur, fær ekki lengur að fara sínu fram, átölulaust.
Fólkið hefur haft betur gegn flokkunum.
Og því finnst það ekki þurfa á þeim lengur að halda.
Það er breyting ársins 2015.
