Milljónasti erlendi ferðamaðurinn kom Íslendingum svo að segja í opnu skjöldu. Það var eins og landsmenn ættu ekki von á honum. Og fyrir vikið var hann bara settur aftast í röðina við Gullfoss og Geysi - og er líklega enn að undrast hvað hægt var að raða mörgum rútum saman á óhrjálega bílastæðinu neðan við niðurstappaða Almannagjá.
Það má ekki fara svo að næsta milljón erlendra ferðamanna fari nákvæmlega sömu leið og sú fyrsta - og suðvesturhorn landsins verði fráhrindandi vegna ferðamannamengunar. Um 90% erlends ferðafólks sem sækir Ísland heim kemur hingað sakir orðsporsins um einstaka náttúruupplifun þar sem fólk getur notið kyrrlætis og þögli á mörkum elds og íss.
Þetta er varan sem íslensk ferðaþjónusta hefur upp á að bjóða. Þetta er sérstaðan sem Ísland getur auglýst umfram önnur helstu ferðamannalönd á norðurslóðum. Og Ísland getur enn staðið við orð sín um að hér fari saman friðsæld og fjölbreytni náttúrfars.
Ef þetta orðspor tapast verður það ekki endurheimt.
Það er eins með þetta orðspor og náttúruna sjálfa.
Það sem tapast þar er óafturkræft.
Af þessum sökum ber að fagna hugmyndum um að dreifa betur ferðafólki um landið en gert hefur verið fram til þessa. Um 98% erlendra ferðamanna koma til landsins um Leifsstöð. Þaðan fara þau í halarófu á nálæga ferðamannastaði og sjá varla fjallið fyrir fólki.
Ríkið þarf að sýna röggsemi í ríkri samvinnu við hagsmunasamtök og heimafólk á hverjum stað og nýta miklum mun betur fjárfestingar sínar í alþjóðaflugvöllum úti á landi. Til þess er ekki nóg að setja fram hugmyndir sem fara vel í munni heldur þarf að hrinda þeim í framkvæmd.
