Man þá tíð þegar karl faðir minn var skrifstofustjóri skattsins á Akureyri og svo virtist sem fólkið allt í kring bæri óttablandna virðingu fyrir honum, jafnvel einhvern vott af hræðslu, kvíða og ótta, því það væri einmitt svo að hann gætt hagsmuna ríkisins gagnvart alþýðu þessa lands; að allir greiddu sitt upp á punkt og prik, en ættu ella hættu á sektum.
Ég var sumsé sonur skattmannsins. Sjálfs valdsins þegar kom að heimilisbókhaldinu.
Í áraraðir hefur sami maður talið fram fyrir mig - viðskiptafræðimenntaður maðurinn - og alltaf hefur mér sýnst hann hafa tekið hagsmuni ríkisins fram yfir mína eigin, vanur karlinn að hugsa sem svo að fremur eigi samneyslan að njóta en sérgæskan.
Og svei mér þá ef þjóðin er ekki á sama máli og karlinn faðir minn, kominn á níræðisaldurinn; maður sem hefur alltaf talið stóra mengi samfélagsins vera merkilegra en hann einan.
Og þannig gengur það auðvitað fyrir sig í ábyrgu samfélagi.
Fólkið sem tilheyrir því leggur sitt til rekstrar þess, einfaldlega og bókstaflega sem nemur tekjum og innkomu. Ástæðan? Af því við viljum öll getað notið þjónustunnar hafandi greitt sama verð fyrir hana.
Á þann veg virkar réttlæti.
Og varla er til einfaldara reikningsdæmi á eyjunni bláu úti í Ballarhafi.
Það er af þessum sökum sem venjulegu fólki sárnar heil ósköp - þar á meðal föður mínum sem hefur byggt upp þetta góða samfélag - þegar fólk, sem telur sig hafið yfir alþýðu manna, kemur tekjum sínum, eignum, arfi og sparnaði í skjól í fjarlægum löndum sem lúta allt annarri mynt en þeirri afgirtu uppgjafakrónu sem rýrnað hefur um 99,95% á fullveldistímanum sem hefur ekki endilega heitið svo inni á venjulegu heimulum þar sem ofbeldið er öllu fremur mynt en ekki menn. Er það önnur saga, en jafn vond fyrir því.
Á venjulegri norðlensku - og þar af leiðandi á íslensku - er það á að giska ræfilslegt að koma sér undan því að greiða sinn part af samfélaginu en njóta réttinda þess til fulls við þá hina sem telja það ekki eftir sér að greiða skattinum það sem skattsins er.
Það er sjúklega lásí, eins og krakkar myndu orða það.
Venjulegir Íslendingar borga nefnilega skatta sína af stolti af því þeir vita að þar er kominn grunnur samfélagsins.
Fólkið í skjólinu talar gjarnan digurbarkalega um að það hafi hvorki brotið lög né haldið nokkru leyndu fyrir okkur hinum, venjulegu skattborgurunum, en því þá að flýja okkur alþýðuna? Var pabbi í skattinum og allir sem hafa fylgt honum á eftir á stofunni svona ósanngjarnir? Og verður þessi sama ósanngirni þeim mun meiri eftir því sem efnin eru meiri? Er ekki allt í lagi hér á landi? Er pöpullinn ekki nógu góður fyrir þá hina meiri sem geta skýlt sér úti í aflandinu?
Þetta er meginspurning.
Þetta er stærsta samfélagsspurningin.
Nefnilega þessi: Er samfélagið allra, eða er það ekki nógu fínt fyrir suma?
