Yfirstandandi kjarasamningar munu lina þjáningar fólks á lágum launum og meðallaunum en ekki lækna vandann. Allt venjulegt launafólk mun áfram búa við verri kjör en allur almenningur í löndunum í kring. Um rót þess vanda verður ekki samið næstu daga.
Stór hluti þjóðarinnar vill að svona verði þetta áfram; hann horfir með stolti á rómantíska einangrun landsins og er tilbúinn að borga það dýru verði að vera Íslendingur með heimagerðan vanda.
Hann kýs að búa áfram við óstöðugan gjaldmiðil sem gert hefur fólk að þrælum sínum í meira en mannsaldur. Fyrir vikið er hann tilbúinn að greiða 128 þúsund krónur á mánuði í vexti af 20 milljóna króna íbúðarláni á meðan fólk í löndunum í kring greiðir 28 þúsund krónur af jafn háu láni. Þessi hópur er svo stoltur af veikum gjaldmiðli sínum að hann er tilbúinn að vinna fyrir um 140 þúsund krónum á mánuði fyrir skatta til að eiga fyrir þessum aukavöxtum.
Íslenska krónan hefur rýrnað um 99,985% frá því að hún varð sjálfstæður gjaldmiðill. Thomas Möller pistlahöfundur hér á Hringbraut benti á það í nýlegum pistli sínum að með sama áframhaldi mun sundmiði kosta um hálfa milljón hjá næstu kynslóð.
Þessi rök hrífa ekki þann stóra hóp sem vill áfram búa við einn dýrasta gjaldmiðil heims.
Honum virðist vera nákvæmlega sama þótt fastgengi með alþjóðlegum gjaldmiðli þýði að ekki gangi lengur að hækka verðlag í landinu umfram það sem gerist í nágrannalöndunum. Hann kýs miklu fremur víxlverkanir launa og verðlags. Og svo bara gengisfellingu ef ekki vill betur.
Hann er tilbúinn að búa áfram við óstöðugleikann og taka áhættuna með allt sitt hafurtask í skiptum fyrir íslenska krónu. Stoltið er svo mikið að hann er reiðubúinn að skipta á fyrirtækjum sem flýja land fyrir áframhaldandi líf í alræði okursins.
Skilgetið afkvæmi alls þessa er auðvitað að kjósa verulega verðbólgusamninga umfram aukinn kaupmátt til langframa.
Og það verður samið sem fyrr ... í svo veikri mynt að hún þarf áfram höft í einhverju formi, fjandsamlega vexti og furðulega verðtryggingu.
