Vandi Alþingis er margþættur, en liggur fyrst og fremst í því að snúa röngunni að öllum almenningi.
Starfsvenjum löggjafarsamkundunnar er háttað á þann veg að dægurþrasinu er hampað á kostnað þeirrar ígrunduðu rannsóknarvinnu sem er og hefur verið aðall þingstarfanna.
Með þessum hætti ærir þingið óstöðuga fréttamiðla sem sækjast eftir æsilegum fyrirsögnum. Það liggur við að það skemmti skrattanum ef líkingunni er haldið til streitu, en samfélagsmiðlar seinni tíma virðast á stundum hafa unnið sér vel inni fyrir þeirri nafnbót, svo mjög sem þeir hampa gassalegum uppnefnum og upphrópunum.
Niðurstaðan er þessi; þeir þingmenn sem leggja alla jafna mest á sig við að greina umbótaþörf líðandi stundar og leggja hvað harðast að sér í tímafreku nefndarstarfi - og þeir eru í miklum meirihluta hverju sinni - eru alla jafna ekki til frásagnar. Þeir einir sem æsa sig úr hófi fram í opna glugga Alþingis á milli nefndarstarfa og almennrar umræðu um framlögð þingmál geta vænst þess að fá einhverja umfjöllun svo orð sé á gerandi.
Svo mjög er þetta í föstum skorðum að rifrildi á milli tveggja þingmanna í viðræðuþáttum þykir að miklum mun áhorfsvænna en vitræn greiningarumræða á dýptina. Ágreiningurinn er jafnan fréttin, en hvorki samstaðan né lausnin.
Sumsé; stjórnmál eru kjaftæði, stjórnmálamenn eiga að æsa sig.
Þessu þarf að breyta. Þessu er hægt að breyta.
Úti á almennum vinnumarkaði gengur fólk til sinna starfa á hverjum degi og leitar eftir því að leysa hvert verkefna sinna með sem bestum hætti, óháð skoðunum í sjálfu sér. Það hrósar hvert öðru fyrir uppbyggilegar hugmyndir, en vandar gagnrýni sína þess á milli. Það ræðir öðru fremur saman og kemst að þeirri niðurstöðu sem vinnustaðnum er fyrir bestu.
Þannig getur það vel verið í pólitíkinni. Sá kostur er fyrir hendi að ræða oftar saman en rífast síður, tala sig að niðurstöðu sem er þjóðfélaginu fyrir bestu.
Í stjórnmálum eru konur og karlar nefnilega oftar sammála en ekki. Í fæstum tilvikum er greiningarmunurinn svo mikill að ekki megi sættast á einhverja málamiðlun.
Hinum atvikunum, þessum sárafáu ásamt meðfylgjandi brigslum um lygaspuna og landráð, er hins vegar haldið að fólki svo lengi sem nokkur möguleiki er á að sýna ósættið og hringavitleysuna. Og Alþingi heldur einmitt úti sérstökum dagskrárlið til að auglýsa sundurlyndið allt og svívirðingarnar.
Við þekkjum niðurstöðuna; fólk er byrjað að fyrirlíta Alþingi og almennt stjórnmálastarf.
Vitaskuld getum við enn haldið áfram á þeirri braut - og eyðilagt ímynd æðstu stofnunar samfélagsins endanlega, ellegar valið hinn kostinn - og byrjað að tala okkur að niðurstöðunni eins og gengur og gerist á meðal alls almenning sem finnur úrlausn sinna verkefna í friði og ró, án uppnefna, án upphrópana, án þessa eilífa kjaftæðis um ekki neitt.
Hér þarf Alþingi að líta í eigin barm - og sýna sitt rétta eðli, fremur en óeðli.
