Hvað skyldu þeir segja sem hæst hafa talað um fullveldisafsal á síðustu misserum um augljóst valdarán ríkisstjórnarinnar í gærdag? Vitaskuld munu þeir þegja vandræðalega og horfa í gaupnir sér, en dómur sögunnar verður harður: Í rösklega 70 ára lýðveldissögu Íslendinga hefur fullveldi Alþingis aldrei verið smánað með jafn afgerandi hætti og með skeytasendingu utanríkisráðherra til forvígismanna ESB í gær. Fjálglega lýsti hann því yfir eftir sendinguna a tarna að hans væri valdið; hann sæi enga ástæðu til að bera málið undir Alþingi.
Gunguskapur stjórnvalda í gærdag gagnvart þingi og þjóð eru svik, lygar og lögbrot. Svik við gefin loforð, lygar um framlagningu þingsályktunartillögu, lögbrot í tilviki Utanríksimálanefndar sem fékk ekki að vita snefil af málinu. Það minnir raunar á aðra aðför hægrimanna að Alþingi Íslendinga, þá einræðistilburði sem voru uppi þegar Davíð nokkur Oddsson samþykkti upp á sitt eindæmi að herja á Írak með ætluðu samþykki þjóðarinnar. Munurinn er þó sá að hann var þar ekki bundinn af umboði Alþingis eins og er í tilviki ESB-málsins.
Ætla mætti að menntaðir menn á formannsstóli íslenskra stjórnmálaflokka væru læsir á stjórnskipan Íslands. Í landinu gildir þingræði. Ráðherrar þiggja vald sitt frá Alþingi sem fjallar um allar fjárhagsskuldbindingar og stefnumarkandi stjórnvaldsaðgerðir ásamt því að setja lög. Ráðherrar geta ekki sniðgengið umboð Alþingis af því þeim finnst bara þingið ekkert hafa um mál að segja. Þannig tala bara þeir sem eru alls ófeimnir við að ræna þingið völdum og telja sig komast upp með það í krafti meirihluta sem raunar allsendis er óvíst hvort fylgir framkvæmdavaldinu að málum í þessari svívirðu.
Og allt er þetta gert svo treysta megi í sessi himinháa vexti og hátt matarverð ásamt ónýtri mynt sem alþýðan verður að búa við, en auðmenn landsins til sjós og lands eru löngu flúnir.
