Man ekki betur en ég hafi heyrt orðið \"kvenmannslaun\" um það leyti sem mamma fór út að vinna á áttunda áratug síðustu aldar, sem voru auðvitað einhver mestu viðbrigði á minni ævi; það var ekki lengur sjálfgefið að nokkur lifandi manneskja eldaði ofan í mig í hádeginu, sem var náttúrlega einhver fyrsta höfnun sem mig rekur minni til.
Held samt að pabbi hafi náð fullum tökum á maggisúpum og síðar rófulísum og hafragrautum upp frá þessum umbrotatíma þegar jafnréttið knúði dyra á syðri Brekkunni fyrir botni Eyjafjarðar, að vísu varlega og án fyrirgangs, en niðurstaðan var sumsé þessi; mamma var komin á kontór.
Niðri á eyri, takk fyrir.
Hafði auðvitað miklu lægri laun en pabbi. Og þótti sjálfsagt mál.
En gat kannski ekki kvartað neitt sérstaklega; þetta voru jú þokkalegustu \"kvenmannslaun\" eins og það var kallað í þá daga þegar eiginkonur höfðu loksins losað hnútinn á svuntunni og drifið sig út í samfélagið.
Og mikið óskaplega sem mér leiddist það að sötra á rófulísu í hádeginu, en fá ekki siginn fisk eða almennilega eldaða sperla.
Jafnaði mig seint og illa.
Því er á þetta minnst að enn er boðið upp á kvenmannslaun í þessu blessaða samfélagi við ysta haf, svo sem ég hef áður skrifað um á þessum vettvangi - og enn er líka miklu merkilegra það sem karlarnir hafa til málanna að leggja.
Ætli það heiti ekki barasta ennþá kvenmannstaut, þetta sem konurnar hafa fram að færa í umræðu samfélagsins, því nógu óskaplega er það viturlegt sem hitt kynið hefur til málanna að leggja miðað við plássið sem þeir fá til að úttala sig.
Það er altént dómur og álit og vissa fjölmiðla.
Þeir hugsa ennþá í \"kvenmannslaunum\", einhverjum svona dúsum og lítillegu smáræði þegar konur eiga í hlut. Og þeim fer aftur. Þessir venjulegu fjölmiðlar tala sjaldnar við konur í ár en þeir gerðu fyrir fimm árum. Og þessar hefðbundnu sjónvarpsstöðvar og dagblöð og tímarit ræða minna við konur en gengur og gerist í löndunum í kringum eyjuna bláu; 20% viðmælenda þeirra eru konur, en flestar þjóðir í grennd eiga þó það að 25% þeirra sem tjá sig hjá þeim eru konur.
Þetta eru skelfileg tíðindi. Kjánalegar tölur.
Eiginlega finnst mér ég ennþá vera í samfélagi áttunda áratugar síðustu aldar þegar allt sem var körlum í hag var svo sjálfsagt og eðlilegt að til voru fögur heiti og jafnvel jákvæð um allt heila misréttið.
Hér á Hringbraut er rekin sú stefna að hafa jafn margar konur og karla í þáttum stöðvarinnar. Og stefna er vel að merkja það sem maður gerir.
Af hverju?
Mig langar að vitna til orða Justins Trudeau, nýs forsætisráðherra Kanada sem var spurður af hverju hann hefði jafn margar konur og karla í ráðherraembættum nýrrar ríkisstjórnar sinnar.
Hann svaraði að bragði: \"Af því að það er 2015.\"
