Man að ég var nýbyrjaður í menntaskóla frammi á brúninni á efri brekku Akureyrar þegar ég kom sem oftar heim í hádeginu og borðaði mig saddan af signum fiski sem er ekki ónýtt fæði fyrir vaxandi fólk með nógu miklum hamsatólgi ofan á.
Varð svo starsýnt á forsíðu Dags þar sem blaðið lá útbreitt ofan á andliti föður míns á stofugólfinu þar sem hann lagði sig stundum eftir matinn, en þar stóð feitu letri: NEGRI Í ÞISTILFIRÐI.
Gott ef mér brá ekki, því hvorki hafði ég komið í Þistilfjörð né séð svartan mann þegar þarna var komið lítilfjörlegri sögu minni.
Ég hafði raunar ekki komið til útlanda á þessum árum - og sjálfsagt heimskur vel í orðsins vænstu merkingu.
Á seinni tímum hef ég aftur á móti átt því láni að fagna að ferðast um allar helstu trissur jarðarinnar, til margra tuga landa í öllum álfum hennar nema þeirri sem situr hvað köldust á botni kringlunnar.
Og mér hefur sýnst að samfélögin séu meira og minna svipuð, rekin áfram af sömu hvötum, hvert svo sem litaraftið er, trúhneygðin, menntunarstigið og þróun innviðanna. Í raun og sann eru allir að reyna að bjarga sér; að eiga fyrir mat og húsaskjóli - og hjálpa afkvæmum sínum inn í fullorðinsárin.
Það átti við um fjölskylduna sem ég heimsótti í sveitaþorpinu í Rússlandi um árið, í Tyrklandi, Taívan, Simbabve, Búrkína Fasó og Ekvador - og raunar líka í Dietrot og Dalvík, ef því er að skipta.
Við erum öll tilbúin að leggja töluvert á okkur til að komast á betri stað, hafa það ögn skár, komast í nám frá Garðabæ til Gautaborgar, í betur launaðra starf frá Selfossi til Sonnefjord, eða í meira öryggi frá Manilla til miðborgar Reykjavíkur.
Við erum öll á sömu leið. Við erum öll ferðalangar. Við erum öll negrar í Þistilfirði ef því er að skipta. Og kannski er hver vegur að heiman vegurinn heim eins og Snorri Hjartarsonar orti svo vel úr djúpi hugans.
Og ef við ætlumst til þess að við Íslendingar getum farið hvert sem er til betra lífs verðum við að ætla öðrum það líka. Og ekki taka þeim sem óboðnum gestum sem grunur leiki á að fremji voðaverk í næstu götu.
Og tölum fremur í rökum en ropandi hræðslu.
Af þeim 750 þúsund flóttamönnum sem komið hafa til Bandaríkjanna eftir hryðjuverkin 2001 hefur ekki einn einasti verið grunaður um að leggja á ráðin um ógnarverk. Flóttafólk er nefnilega að flýja slæmar aðstæður í von um þær betri, ekki verri.
Því það er líkast til svo að fólk er svipað frá einu landi til annars. Það vill reyna að bjarga sér - og sínum.
