Það líkist einna helst rússneskri rúlletu að stunda iðnað og sköpun á Íslandi, hafði fatahönnuður á orði við leiðarahöfund á dögunum og átti nákvæmlega við þetta: Aðföng eru keypt inn ári áður en varan er hönnuð, tilsniðin, framleidd og seld, en á þeim langa tíma er ekki nokkur leið að vita hvað krónan hefur sveiflast mikið. Það eina sem hægt er að gera er að stinga blautum putta upp í vindinn og vona það besta, hélt sami vöruhönnuður áfram - og bætti við: Svo er hitt að það er svo átakanlega dýrt að taka peninga að láni hér á landi að engin venjuleg fyrirtæki eru í stakk búin til að þola vaxtaokrið.
Þetta er staðan. Hagkerfi og peningastjórnun er fjandsamleg fólki sem langar að skapa verðmæti á Íslandi.
En það breytist ekkert. Bannorð íslenskrar þjóðmálaumræðu er mynt sem getur skilað stöðugleika og öruggara starfsumhverfi fyrir íslensk fyrirtæki - og raunar öll íslensk heimili í leiðinni.
Staðan er einmitt þessi: Íslendingum er lagið að snúa baki við framtíðinni.
Þess vegna munu verðmæt íslensk fyrirtæki flytja í æ meira mæli til útlanda. Og flýja verstöðina Ísland.
Þess vegna er heldur ekki hægt að bjóða nokkrum öðrum en Íslendingum að setja niður fyrirtæki hér á landi nema með ívilnunum. Það vill enginn útlendingur hætta peningum sínum í þessu landi nema hann fái afslátt af uppbyggingunni. Það treystir enginn heilvita maður utan úr heimi íslenskum efnahagsveruleika.
Þessvegna verður að bjóða Ísland á spottprís. Öðruvísi fást ekki peningar í landið.
Viljum við þetta?
Er það einlægur og staðfastur vilji Íslendinga að snúa baki við framtíðinni?
Enda þótt fyrir liggi að upptaka sterkari gjaldmiðils er eini raunverulegi kosturinn til að stórbæta hag allra skapandi og verðmætaaukandi fyrirtækja í landinu, svo og heimilanna og íbúðareigenda sem enn og um fyrirsjánlega framtíð ætla keyra hausinn ofan í axlir og greiða af húsum sínum í hálfan annan mannsaldur.
