Á sama tíma og íslensk stjórnvöld dásama uppgang efnahagslífsins og einstakan umsnúning í ríkisbúskapnum berast fréttir af svo illa leiknu heilbrigðiskerfi að ekki fást lengur nauðsynleg lyf til að lina þjáningar sjúklinga. Raunar eru þess einnig dæmi að hinir sjúku hafi varla efni á því að þiggja langa og erfiða læknismeðferð, svo sem þrautamiklar lyflækningar vegna krabbameins.
Hér í þessum dálkum hefur verið bent á að nrifilsskapur stjórnvalda í velferðarmálum hefur lítið sem ekkert að gera með muninn á félagshyggju og frjálshyggju því jafn áberandi eru fréttirnar af fátæklegri leikskólaþjónustu í Reykjavík og fyrirsagnirnar blasa við um fjárþurrð Landspítalans. Ástandið er jafnvel svo aumt í höfuðborginni að þar þurfa foreldrar barna með þroskahömlun að koma borginni til hjálpar við lengda viðveru í Klettaskóla.
Allt stafar þetta af því að á Íslandi er þeim fremur hjálpað sem ekki þurfa á því að halda á meðan þeir sem eru hjálpar þurfi eru látnir afskiptalausir.
Þetta stafar af því að ein ríkasta þjóð jarðarinnar innheimtir síður gjöld af þeim sem eiga greiðastan aðgang að auðlindunum en þeim hinum sem fá ekki notið arðsins af þeim.
Ísland er ennþá verstöð. Auðlindunum er úthlutað á spottprís í skiptum fyrir svolitla atvinnu, að vísu mjög ótrygga, en vonandi einhverja. Það er nefnilega hugsunin; að auðlindirnar skapi vinnu fyrir alþýðu fólks, en ekki arð fyrir hana. Arðurinn á nefnilega að fara til annarra. Útvalinna. Ekki til samfélagsins, þeirra veiku, þjáðu, þurfandi og fatlaðra barna.
Og þetta er þjóðarástand: Fiskurinn í sjónum er í raun og sann eign sífellt færri auðmanna. Firðirnir eru í æ ríkari mæli leigðir útlendingum fyrir skammalega lítið fé svo þar megi stunda áhættusamt fiskeldi. Og náttúrugersamarnar inn til landsins eru einnig ókeypis; hundruð ferðaþjónustufyrirtækja fá þar frítt spil til að vaða á skítugum jeppum og langferðabílum yfir viðkvæmasta hluta landsins og hirða ein og sér ágóðann af helsta aðdráttarafli landsins - og vel að merkja; þau þurfa ekki að borga krónu fyrir uppbygginguna á þeim vettvangi.
Ísland er ríkt land sem er með auðævi sín á útsölu.
Það virðist vera í lagi á meðan einhverja vinnu er að fá, ekkert endilega hálaunavinnu, kannski ekki einu sinni millilaunavinnu, en einhverja vinnu, eitthvað fram á veturinn, vonandi ... í verstöðinni við nyrsta haf.
