Þröstur Ólafsson, hagfræðingur og einn helsti hugmyndasmiður Þjóðarsáttarinnar, skrifar um stöðu Samfylkingarinnar. Þröstur segir meðal annars þegar hann leitar ástæðna fyrir hvernig komið er: „Vinslit við verkalýðhreyfinguna, sem kippir kjölfestunni og pólitískri næringu undan sérhverjum jafnaðarmannaflokki og leiðir flokkinn af almannavegi yfir á hjávegi, ruglast á aðalatriðum og auka- eða minniháttar málum.“
Þröstur bætir við: „Forystufólk jafnaðarmanna sem reynir að vekja athygli á sér með því að reka einkum erindi sem skýrskota til minnihluta hópa og sérhygli, lendir sjálft að lokum í pólitískum afkima. Þegar jafnaðarmenn víkja af vegi almannahyggju og verkalýðstengingar, geta þeir ekki vonast eftir almannahylli. Of margir aðrir „kratalitaðir“ smáflokkar keppa um athygli með nýjum skírskotunum og áherslum. Ef verkalýðtengingin og næringin þaðan er orðin tímaskekkja - er þá klassískur jafnaðarmannaflokkur, sem lifði á þessari tengingu, þá einnig orðin tímaskekkja?“
Í upphafi skrifa sinna, sem birtust á Facebooksíðu Þrastar segir: „Niðurstöður kosninganna, benda eindregið til þess að runnið hafi tvær grímur á marga kjósendur um fjölflokkastjórn. Útspil Pírata fyrir kosningar var óþarfi og lúmskt og bauð uppá deilur áður en vitað var hvort slík stjórn fengi meirihluta. Þegar viðbrögð væntanlegra \"samstarfsaðila\" í ríkisstjórn lágu fyrir með deilum, urðu margir óttaslegnir og töldu fjölflokkastjórn ávísun á óreiðu og upplausn. Því fékk Sjálfstæðisflokkurinn svona góða kosningu. Það sem hryggði mig mest var afhroð Samfylkingarinnar.“
