Þetta kom fram á málþingi um heimilisofbeldi sem haldið var í Háskólanum í Reykjavík í gærdag þar sem þolendur sögðu frá upplifun sinni. Fjallað var um málið út frá sjónarhóli barna, lögreglunnar og Kvennaathvarfsins.
Svala Ísfeld Ólafsdóttir dósent, einn framsögumanna á þinginu sagði algengt að kærur væru dregnar til baka. Þörf væri á að setja sérstakt ákvæði um heimilisofbeldi í íslenska refsilöggjöf. „Ég held að það sé tímabært að setja ákvæði í hegningarlögin sem endurspeglar raunverulegan alvarleika þessara brota og eins til þess að veita þolendum nauðsynleg og fullnægjandi réttarvernd því þeir eru svo miklu fleiri heldur en bara sá sem verður fyrir höggunum eða hótununum.“
Hún telur opinberar tölur um ofbeldið ómarktækar. „Þetta er brotaflokkur sem er mjög dulinn og fólk veigrar sér við að stíga fram. Ákvæði af þessu tagi myndi ekki síst hafa hafa táknrænt og uppeldislegt gildi, en myndi líka sýna fram á það að við sem lýðræðisríki líðum ekki brot af þessu tagi og við viljum vernda þá sem verða fyrir þeim.“ Hún segir brotaflokkinn skilja sig að mestu frá öðrum flokkum refsiréttar vegna nándarinnar. Afleiðingarnar séu alvarlegri sem löggjöfin endurspegli ekki í refsimörkum og því þurfi sérstakt ákvæði þar sem refsimörkin endurspegla alvarleika brotanna.
