\"Skuldir sköpuðu hagnað. Því er ef til vill skiljanlegt að íslenskan er eina tungumálið sem notar sama orðið yfir skuldir og hamingju – lán,\" skrifar Thomas Möller í nýjasta pistli sínum á hringbraut.is um þá gömlu daga þegar verðbólgan át upp lánin, en nú beri nýrra við: \"Lánin okkar eru orðin hálfgerð ólán.\"
Hann segir vextina hér á landi úr öllum takti við það sem annað fólk í nágrannaríkjum Íslands búi við - og það bitni á öllum; fyrirtækjum og fólki, ekki síst ungu fólki sem vart geti keypt sér íbúð fyrir vikið: \"Fjöldi ungs fólks á í miklum vandræðum með vaxtagreiðslur sínar sem gleypa allt of stóran hluta ráðstöfunartekna þeirra. Vaxtabyrði af 25 milljón króna húsnæðisláni er um 100 þúsund krónum á mánuði hærri hjá okkur en nágrönnum okkar. Það þarf að vinna aukalega fyrir um 140 þúsundum króna á mánuði fyrir skatta til að vinna fyrir vaxtamuninum,\" skrifar Thomas.
Þá búi fyrirtæki á Íslandi við háan fjármagnskostnað sem komi auðvitað fram í hærra verði á vörum og þjónustu en tíðkast í þeim löndum sem Íslendingar vilja helst bera sig saman við - og hann vitnar til sögunnar: \"Íslenskt efnahagslíf hefur lengi búið við háa vexti. Helstu ástæður hafa verið léleg hagstjórn, ósamkeppnishæfur gjaldmiðill, smæð markaðarins, gjaldeyrishöft, óstöðugleiki og mikil verðbólga sem hefur verið að meðaltali um 16% frá því um 1950.\"
Hann segir að á Íslandi sé hávaxtastefna við lýði, stýrivextir Seðlabankans séu óspart notaðir til að halda verðbólgu niðri með misjöfnum árangri, en niðurstaðan af þessu öllu saman sé augljós; krónan kosti einfaldlega hærri vexti: \"Vextir eru nú orðinn stærsti útgjaldaliður íslenskra heimila sem borga meira í vexti en í matvæli samkvæmt nýlegri neyslukönnun,\" skrifar Thomas og kallar í grein sinni eftir breytingum öllum almenningi og athafnalífi til hagsbóta - og nefnir þar nýja mynt sem muni laða erlenda banka til landsins og auka þannig samkeppni á fjármálamarkaði.
