Fáir Íslendingar hafa líklega gleymt jafn rækilega að eldast og Svanhildur Jakobsdóttir söngkona. Hún hlær þegar þetta ber á góma í viðtali í Sunnudagsblaði Morgunblaðins. „Tja, ég finn alla vega ekki fyrir neinu. Hvað skyldi maður svo sem eiga að finna? Ég er mjög heppin að hafa góða heilsu, ætli það sé ekki að einhverju leyti genetískt en ég þakka það þó aðallega nýkreistum ávaxtasafa á hverjum morgni.“
– Og hvað er eiginlega í honum?
„Allt sem ég á til; appelsínur, epli, gulrætur, hvaðeina.“
Já, blandarar eru greinilega til fleiri hluta gagnlegir en að færa mann ferska safa. Þeir geta líka haldið okkur ungum, alltént sumum okkar.
– Hreyfirðu þig mikið?
„Nei, ég geng með hundinn. Hann er hins vegar mjög latur og nennir ekki að fara langt, frekar en ég. Við erum mjög góð saman.“
Hún hlær.
Annars er Svanhildur mikill dýravinur og gæti ekki hugsað sér lífið án málleysingja á heimilinu. „Við höfum alltaf verið með dýr. Þau eru auðvitað „börn“ allan tímann, verða aldrei sjálfbjarga. Það er vesen þannig lagað – en gott vesen. Svo er það alltaf agalegt þegar þau fara, enda eru þessi grey hluti af fjölskyldunni. Hundurinn minn er orðinn 9 ára en þetta kyn getur orðið mjög gamalt. Anna Mjöll dóttir mín er líka með lítinn hund sem orðinn er 17 ára.“
