SA tekur þó undir með bankanum að kostnaður við kjarasamninga hafi reynst mun meiri en áður hafi verið gert ráð fyrir og að launahækkanir séu meiri en rúmist innan verðstöðugleika til lengri tíma litið. Samtökin telja því að vaxtahækkunin í júní hafi verið eðlileg viðbrögð við þeim samningnum, en vert sé þó að staldra við og velta fyrir sér hvaða forsendur hafi legið á bakvið vaxtaákvörðun gærdagsins.
SA gagnrýnir forsendur Seðlabankans um hækkun launa á þessu ári. Þær séu langt umfram mat samningsaðila á þeirri hækkun launakostnaðar sem hljótist af nýgerðum kjarasamningum. Þannig geri SA ráð fyrir að launavísitala á almennum vinnumarkaði hækki um allt að 6,7 prósent á meðan Seðlabankinn spái 10,4 prósent hækkun. SA telur fráleitt að laun hækki jafn mikið og Seðlabankinn spái. Spá hans um hækkun vísitölunnar geti því einungis skýrst af því að bankinn geri ráð fyrir að launaskrið nái áður óþekktum hæðum eða launahækkanir hjá opinbera verði miklu meiri en á almennum markaði.
Þá bendir SA á að kjarasamningarnir hafi til þessa haft minni áhrif á verðlag en búast mátti við. Stýrivextir séu mjög háir á Íslandi og aðhald peningastefnunnar því mikið og langt umfram það sem gengur og gerist í viðskiptalöndum okkar. Því mætti spyrja hvort Seðlabankinnn hefði ekki átt að bíða með frekari stýrisvaxtahækkanir þar til kemur í ljós hvort og þá hversu mikilli verðbólgu kjarasamningar sumarsins valdi.
Enn fremur vara Samtök atvinnulífsins við vaxtamunarviðskiptum þar sem of mikill vaxtamunur við helstu nágrannalönd leiði til mikils innflæðis fjármagns og mikillar styrkingar krónunnar. Vaxtamunur við útlönd sé nú svipaður og hann var rétt fyrir hrun. Það komi því ekki á óvart að vaxtamunarviðskipti séu hafin á nýjan leik með tilheyrandi innflæði fjármagns. Þótt Seðlabanknin sé á varðbergi gagnvart slíkri spákaupmennsku standi eftir mikill vaxtamunur sem heimili og fyrirtæki þurfi að búa við, með neikvæðum afleiðingum á efnahagslífið til lengri tíma.
