Í mannsaldur var það svo á Íslandi að menn fengu sér ekki öðruvísi í glas en að verða mátulega myglaðir í framan. Einfaldur brennivín í kók, tvöfaldur vodka í vatni - og gott ef ég man ekki líka eftir þreföldum sjenever í vallas, þann norðlenska og gosnauma drykk. Og helst vil ég raunar gleyma með öllu helgarferðinni að Laugum í Reykjadal þegar við strákarnir fengum keyptar fyrir okkur tvær bokkur af Southern Comfort af því það var bæði sterkasta vínið á hlutfallslega besta verðinu í ríkinu við Hólabraut í þá heilögu tíð - og svo blönduðum við sykruðu kókinu út í þennan sykraðasta kogara allra tíma með þeim augljósu afleiðingum að við dóum allir löngu fyrir miðnætti - meira að segja bæði kvöldin - eftir að hafa verið svo illa sósaðir og svínkaðir að ekki stökustu stúlku leist á skvompaða ásjónu okkar aumasta ástands.
Við hefðum líklega verið betur settir með kippu af bjór, ungir Eyfirðingarnar, þetta sumarið, komnir með vonir okkar og þrár í Þingeyjarsýslur.
En bjór var bannaður. Við þekktum ekki annað.
Þannig var það nefnilega að alkunn íslensk forræðishyggja vildi fremur að lýðurinn drykki sterkari drykki en veikari. Honum var augljóslega betur treystandi fyrir brennivíni en bjór. Öllu gæfulegra virtist að komast sem fyrst á axlirnar fremur en að hægja á þeirri för.
Böllin voru eftir því æðisgengnari; slagsmál, blóðnasir og rifbeinsbrot. Grenjandi stelpur úti í horni. Niðurlægðir strákar með hland fyrir hjartanu.
Ó, þessi þjóð á fylleríi sinna gömlu daga, með vodkann á pela undir streng.
Ekki sú skemmtilegasta þjóð sem jörðina byggir. Slompfull og slurkuð af spúandi spritti.
En svo fór að bera á kröfunni um að bjór væri ekki bundinn við starfsstéttir, að þeir einir sem ynnu á milli landa gætu tekið með sér öllara inn í landið á reglubundnum basis; flugmenn og flugfreyjur, fraktmenn og ráðherrar, já allt þetta fína fólk sem ýmist vann í útlandi eða hafði efni á því ...
En krafan þótti bara svo róttæk. Lengi vel.
Já, þrátt fyrir litasjónvarp og rafmagnsritvélar, nýrómantík og axlapúða virtist þjóðinni ekki enn vera treystandi fyrir þessum 5 prósentum af alkóhóli, enda þótt hún mætti punta sig alla daga af 40 prósentunum með löngu landskunnum afleiðingum.
En viti menn - og þeir hinir sömu dóu ekki ráðalausir; það brast á með þessu undarlega millibilsástandi sem bjórlíkið var. Og þvílíkt ástand. Og eiginlega var þar kominn botninn á öllu saman. Eitthvað sem hálf önnur kynslóð hefur sammælst um í seinni tíð að segja ekki frá.
Eftir á að hyggja er bjórlíkistímabilið á Íslandi einhver risminnsti tími í sögu þjóðarinnar. Kláravín út í pilsner. Flatur andskoti, fúll á bragðið. Og heill stabbi af fólki á nýsmíðuðuðum pöbbi á Hverfisgötu að reyna að hrekja þennan óþverra ofan í gúlann á sér - og freista þess með öllum ráðum að líta út fyrir að því hafi líkað við hann vel. Heyr á eindemi.
Þessi aumingja þjóð sem hafði áratugum saman verið illa og asnalega drukkin af alltof sterku víni, reyndi nú að minnka skammtinn með fyrsta ógeðisdrykknum sem var langt á undan framtíð sinni í öllum þeim óþverra. Hefur eitthvað sambærilegt verið lagt á nokkra aðra þjóð?
Í fljótu bragði ... nei!
Svo kom 1. mars 1989.
Þvílík guðs blessun. Og satt best að segja fóru Íslendingar loksins að nota áfengi í þokkalegu hófi án þess að þurfa að gretta sig - og ganga að svo búnu af göflunum með gubbuna út á öxl ...
