Líkt og kemur fram í könnun Zenter fyrir Fréttablaðsins fær Sjálfstæðisflokkurinn aðeins sjö prósent stuðning frá fólki á aldrinum 18 til 24 ára. Gunnar Smári Egilsson, formaður Sósíalistaflokksins segir hæpið að draga of miklar ályktanir vegna fjölda svarenda en bætir við að margar kannanir frá Hruni sýni að Sjálfstæðisflokkurinn hafi misst tengsl sín við yngra fólk. Gunnar Smári vitnar síðan í könnun frá 1986 og segir:
„Þá sögðust 41% fólks á aldrinum 18-24 ára ætla að kjósa xD. Það er annar raunveruleiki en að búa við að aðeins 7% ungs fólk þekkist flokkinn. Í könnuninni frá 1986 var sama hlutfall ungs fólks og fólks almennt sem sagðist styðja Sjálfstæðisflokkinn en í dag er stuðningur hans meðal ungs fólks aðeins þriðjungur af stuðningi hans meðal allra aldurshópa. Sjálfstæðisflokkurinn hefur tapað helmingnum af stuðningsfólki sínu síðan 1986 en hefur aðeins haldið í 1/6 af stuðningsfólki sínu meðal yngstu kjósendanna.“
Bendir Gunnar Smári á að fólkið sem var 18 til 24 ára árið 1986 sé nú á bilinu 51-57 og í mesta lagi helmingur að því fólki styður Sjálfstæðisflokkinn í dag. Gunnar Smári segir:
„Það er því ekki svo að flokkar sem njóta mikils fylgis meðal yngra fólks í dag muni uppskera það ríkulega þegar það fólk eldist og eldra fólk, sem styður allt aðra flokka, fellur frá.“
Telur Gunnar Smári að þessi aldursbreyting segir til um hvað mótar Sjálfstæðisflokkinn.
„Þótt forysta stjórnmálaflokka taki ekki alltaf tillit til grasrótarinnar, þá togar hún í. Og þá skiptir máli hvort sogkrafturinn er 41% frá yngstu kjósendunum á 46% frá hinum elstu, eins og raunin var 1986; eða hvort hin yngstu toga 7% og hin elstu 24%, eins og raunin er í dag,“ segir Gunnar Smári og bætir við að Sjálfstæðisflokkurinn hafi elst, sálin í flokknum sé eldri.
„Fylgi flokksins í Reykjavík hefur minnkað jafnt og þétt,“ segir Gunnar Smári. „Fyrir hálfri öld kom um helmingur kjósenda flokksins úr Reykjavík. Árið 1979, áður en Einreiðarklíkan náði völdum í flokknum og innleiddi nýfrjálshyggju, voru kjósendur Sjálfstæðisflokksins úr Reykjavík 32%, 1/3 hlutum fleiri en sem nam fjölda Reykvíkinga meðal þjóðarinnar. Þetta leiddi til þess að áhugamál borgarbúa settu meiri svip á flokkinn en á stefnu annarra flokka og vógu mun meira en sjónarmið landsbyggðar.
Þetta hlutfall lækkaði síðan og var komið niður í 12% undir lok Davíðstímans 2003. Eftir Hrun féll það enn frekar og frá 2009 hefur Reykjavík verið minni innan Sjálfstæðisflokksins en í raunheimi. Í síðustu kosningum fékk Sjálfstæðisflokkurinn 10% færri atkvæði úr Reykjavík en ef hann hefði fengið hlutfallslega sama hlutfall úr borginni og sem nam vægi hennar á kjörskránni. Ef Sjálfstæðisflokkurinn hefði verið 2017 jafn mikill borgaraflokkur og hann var 1979 hefði hann þurft að fá helmingi fleiri atkvæði úr Reykjavík. Segja má að flokkurinn hafi tapað helmingnum af stuðningsfólki sínu í borginni.“
Gunnar Smári telur að þetta sé skiljanlegt og megi rekja til þess að áður hafi Sjálfstæðisflokkurinn verið flokkur heildsala og smáfyrirtækjaeigenda í borginni sem og stórútgerðar á landsbyggðinni. Flokkurinn hafi síðan látið af hagsmunagæslu fyrir einyrkja og smáatvinnurekendur. Gunnar Smári segir:
„Meðal annars vegna þess að einkarekin stórútgerð úti á landi hefur vaxið og gleypt bæjarútgerðir og útgerðir samvinnuhreyfingarinnar á sama tíma og stórmarkaðavæðngin hefur gleypt smærri heildsalafyrirtækin,“ segir Gunnar Smári og bætir við:
„Sjálfstæðisflokkurinn varð á Davíðsárunum sterkari á landsbyggðinni en Framsóknarflokkurinn. Og hann veiktist á höfuðborgarsvæðinu á sama tíma. Hann er ekki enn orðinn eins aumur á mölinni og Framsókn var á sínum mektarárum, en hann er ekki lengur sá borgaraflokkur sem hann einu sinni var. Langt í frá.“
