Það þarf talsverðar óvinsældir til að tapa forsetakjöri fyrir Donald Trump. Það urðu örlög Hillary Clinton í vikunni og virtist svo sem það kæmi öllum í opna skjöldu. En gátu menn ekki séð þetta fyrir? Var ekkert í kortunum sem sýndi að svona gæti farið?
Jú, er stutta svarið - og raunar það langa líka. Hér tapaði fulltrúi stjórnmálastéttarinnar, táknmynd kerfisins sem stór hluti almennings er orðinn fráhverfur af því einfaldlega að hvorki stjórnmálin né stofnanir þeirra hafa bætt hag alls almennings hvað atvinnu, menntun og heilsu á undanliðnum árum og áratugum; það er sífellt sótt að venjulegu fólki sem borgar sína skatta og skyldur á meðan sífellt stærri hópur auðmanna situr í skjóli skattaívilnana.
Og þótt það sé auðvitað mótsagnakennt að einmitt milljarðamæringurinn sem stærði sig af því í kosningabaráttunni að hafa komið sér hjá því að skila sínu í almannasjóði skuli nú vera orðinn forseti fólksins sem andmælti kerfinu þá vegur hitt þyngra að fólk kýs ekki á móti einhverju í kosningum, það kýs alltaf með einhverju. Fólk kaus ekki á móti Donald trump í vikunni. Það kaus með breytingum.
Og Bandaríkjamenn kusu einmitt einhverjar breytingar á þriðjudag, ekki stjórnmálaelítuna og fulltrúa hinna hefðbundnu stjórnmálaklækja heldur trúðinn sjálfan sem talaði til þessa stóra hóps uppgjafarkjósanda sem er víða um lönd farinn að gefast upp á vanabundinni rútínu atvinnustjórnmála. Það er einmitt þessi hópur sem er farinn í æ ríkari mæli að skekkja allar skoðanakannanir, ergju hans er að leita djúpt niðri og hún leutar ekki eendilega upp á yffirborðið fyrrr en komið er að kostunum í kjörklefanum. Uppgjafakjósandinn er breytan í síðari tíma pólitík og helstur örlagavalda í stjórnkerfinu víða um heim.
Og hverju mun þetta breyta?
Ekki miklu. Varla neinu. Bandaríkin eins og svo margar aðrar lýðfrjálsar þjóðir eru föst í þéttu neti þess markaðshagkerfis sem ræður miklu meiru um kjör og aðstæður venjulegs fólks en stjórnmálin gera nokkru sinni.
Og Donald Trump gæti allt eins orðið vinsæll og vinalegur forseti, jafnvel svolítið krúttlegur karlfauskur sem kjaftar meira en hann hugsar og segir annað en hann meinar.
Hann er nefnilega ekki andstæðingur kerfisins. Og þar er niðurstaðan komin, því þótt hann hafi unnið kosningarnar á forsendum andstöðunnar við kerfið sjálft mun kerfið verða fljótt til að vinna hann á sitt band aftur.
