Um leið og fólk verður 76 ára verður það heltekið af harmoníkutónlist - missir áhuga á allri annarri músík

„Það virðist vera alveg föst staðalmynd af eldri borgurum að þeir hafi óskaplega gaman af harmoníkutónlist sem ég held að hljóti að vera alrangt varðandi meirihluta eldri borgara nú til dags – þó að það kunni einhvern tíma að hafa verið staðreynd.“

Þetta segir Guðjón Friðriksson sagnfræðingur, rithöfundur og heldri borgari. Hann gagnrýnir Velferðarsvið Reykjavíkurborgar harðlega en í gærmorgun barst honum í pósti myndskreyttur bæklingur, 16 blaðsíður með upplýsingum um þjónustu fyrir eldri borgara. Það fór í taugarnar á Guðjóni, sem er að verða 75 ára, að í bæklingnum voru þrjár myndir af mönnum að spila á harmoníku. Guðjón ályktar að þarna sé um fordóma gagnvart eldri borgurum að ræða.

„Ég leyfi mér að benda á að þeir sem eru nú um áttrætt eru rokkkynslóðin. Elvis Presley og Little Richard voru þeirra ídól. Og við sem erum eilítið yngri af eldri borgurum, svona um sjötugt og þar yfir, ólumst upp við Bítlana, Rolling Stones og Bob Dylan.“ Guðjón bætir við:

„Við höfum bara ekkert sérstaklega gaman af gamaldags harmoníkuspili – því miður. Svo kann að vera að við höfum mestan áhuga á því sem er efst á baugi í tónlistinni núna - rétt eins og hverjir aðrir. Ég hlýt því að álykta að þarna séu fordómar gagnvart eldri borgurum vaðandi uppi. Og hananú.“

Fjölmargir hafa tjáð sig á vegg Guðjóns og gagnrýna velferðarsvið Reykjavíkurborgar. Egill Helgason, annar stjórnandi Silfursins segir: „Það er eins og nauðung að fólk sem er um sjötugt eigi að fara að hafa gaman af harmoníkutónlist, gömlu dönsunum og félagsvist. Fólk á þeim aldri gæti eins hafa hlustað á Hendrix og lesið Dag Sigurðarson.“

Rithöfundurinn Hermann Stefánsson slær á létta strengi og segir:

„Það er lítt kunn staðreynd að um leið og fólk verður 76 ára missir það áhuga á allri tónlist sem það hefur fram að því hlustað á og verður heltekið af harmoníkutónlist.“

Viðar Eggertsson leikari og leikstjóri segir að oft sé það þannig að þeir sem fjalli um málefni eldri borgara setji alla í einn og afar þröngan flokk, líkt og þau væru að fjalla um leikskólabörn „sem eru sannarlega á afar þröngu aldursbili með svipaðar þarfir, 2-5 ára.“

Valgerður Bjarnadóttir, fyrrverandi þingmaður segir:

Þjóðbúningur, harmónikka og föndur lýsir okkur ekki mjög vel.

Þá segir Erna Indriðadóttir sem fyrst vakti athygli á skrifum Guðjóns að ímynd „eldri borgara“ í samfélaginu sé orðin algerlega úrelt og í litlu samhengi við raunveruleikann. Þar er velferðarsviðið hjá Reykjavíkurborg alls ekki eitt á báti. Erna segir:

 „Tónlistarsmekkur eldra fólks breytist með kynslóðum, rétt eins og fatatíska og ýmislegt annað.“