Háir tollar af kjötvörum skipta litlu sem engu máli fyrir landbúnað í dreifðum byggðum og er einvörðungu til þess gerður að hjálpa iðnaðarframleiðslu á svína- og kjúklingakjöti í grennd við helstu þéttbýlissvæðin.
Þetta er megininntak greinar sem Þórólfur Matthíasson prófessor við Háskóla Íslands skrifar í Fréttablaðið en þar ber hann saman skilaverð til íslenskra bænda annars vegar og erlendra kollega þeira hins vegar, en tölur sínar byggir Þórólfur á tölum Efnahags- og framfarastofnunarinnar, OECD, í París sem safnar saman og birtir upplýsingar um áhrif stjórnvaldsaðgerða á markaðsverð landbúnaðarvarnings.
Hann segir virka tollvernd hafa lítil eða engin áhrif þegar litið sé til hefðbundinnar kjötframleiðslu á lamda- og nautakjöti sem einkum og sér í lagi fari fram í dreifðum byggðum úti á landi. Hún nýtist þeim mun meira og næstum alfarið svína- og kjúklingaframleiðendum sem starfa \"í póstnúmerum í ágætri nálægð við póstnúmer 101 og er ekki ýkja mannaflafrek. Hvort framleitt er tonninu meira eða minna af hvítu kjöt á Íslandi hefur hverfandi, ef nokkur áhrif á búsetu í dreifðum byggðum landsins,\" skrifar prófessorinn.
Hann segir ofurtolla á kjötvöru skila sér augljóslega ekki með skilvirkum hætti sem stuðningur við dreifðar byggðir og óneitanlega skjóti það skökku við að þessir dreifbýlisstyrkir, sem ofurtollar eru sagðir eiga að vera, nýtist helst á sterkum atvinnusvæðum í grennd við þéttbýlin: \"Samkvæmt tölum OECD nam umframkostnaður neytenda vegna ofurtolla á kjúklinga- og svínakjöti 3,6 milljörðum króna árið 2014,\" skrifar Þórólfur.
