Óttar Guðmundsson geðlæknir ritar áhugaverðan bakþanka í Fréttablaðið í dag. Þar gerir læknirinn að umræðuefni að allir virðist eiga rétt á áfallahjálp nú um stundir, gildi einu hvort fólk lendi í stórum áföllum eða einhverju minniháttar.
Þannig tekuR læknirinn saman úr nokkrum fréttum sem birst hafa undanfarið að þegar lögga var handtekin fengu félagar hans í löggunni áfallahjálp. Sama gerðist þegar flugvél í innanlandsflugi lenti í ókyrrð á dögunum og flugþjónn meiddi sig lítillega á fæti. Einnig var boðið upp á áfallahjálp þegar vitni urðu að bankaráni. Dæmi eru um áfallahjálp fyrir aðstandendur þegar gamalmenni deyja aldursdauða.
Þetta vekur allt spurningar hjá Óttari lækni. Hann segir að áfallahjálp hafi fyrst hér á landi verið kynnt til sögunar árið 1995 fyrir alvöru eftir snjóflóðaharmleikina þegar hjálparsveitir þurftu aðstoð. Nú stefni í að hrópað verði á áfallahjálp ef dekk springur eða einhver missi af strætó!
Niðurstaða geðlæknisins er að maðurinn ráði ekki lengur við uppákomur daglegs lífs. „Tilveran á að vera fyrirsjáanleg og þægileg,“ skrifar Óttar í Bakþanka Fréttablaðsins í dag.
Fólk beri ekki lengur ábyrgð á eigin viðbrögðum og tilfinningum. Rifjar læknirinn upp til samanburðar að langalangamma hans hafi misst 10 börn í gröfina og 3 eiginmenn.
„Er áfallahjálpin kannski að endurforrita söguna?“ Spyr Óttar geðlæknir.
