Þórunn á lesbos: ég skammast mín

Þór­unn Ólafs­dótt­ir, sjálf­boðaliði á Les­bos og formaður sjálf­boðaliða sam­tak­anna Akk­er­is þegar hún hitti flóttamann frá Kúrdistan á dögunum sem sagði henni að hann væri búinn að kynna sér í þaula hvar best væri fyrir hann að setjast að í Evrópu; landið héti Ísland.

Í pistli á Face­book-síðu sinni í gær seg­ir hún frá samtali sínum við þennan mann sem talar ´fimm tungumál, þar á meðal grísku og góða ensku, en Þórunn rakst á manninn í miðjum önnum sínum við að útdeila hjálpargögnum: \"Þar sem ég stóð og deildi út þurr­um föt­um til fólks­ins úr bátn­um sem kom í land rétt fyr­ir miðnætti lenti ég á spjalli við bros­mild­an mann frá Kúr­d­ist­an. Hann talaði mjög góða ensku og aðstoðaði mig við að túlka þegar þörf var á. Aðspurður sagði hann mér að all­ir úr hópn­um væru heil­ir á húfi og þau feg­in að vera kom­in í land,“ skrif­ar Þór­unn.

Þór­unn seg­ir and­litið næst­um hafa dottið af mann­in­um þegar hún sagði hon­um að ein­mitt þaðan kæmi hún og þau hlógu dátt að þess­ari til­vilj­un, en eins og áður seg­ir hef­ur Þór­unn aldrei áður hitt flótta­mann sem hafði hug á að leita til Íslands við kom­una til Les­bos. Spurði hann Þór­unni hvernig hann kæm­ist til lands­ins frá Aþenu en Þór­unn hafði ekki annarra kosta völ en að út­skýra fyr­ir hon­um að þangað kæm­ist hann ein­fald­lega ekki.

\"Stelp­an sem var á vakt með mér í fata­tjald­inu er frá Ísra­el. Hún hik­ar oft við að segja fólki hvaðan hún er, því hún er allt annað en stolt af þeim glæp­um og órétt­læti sem heima­land henn­ar er þekkt fyr­ir og vill ekki vera rang­lega dæmd fyr­ir myrkra­verk rík­is­stjórn­ar lands­ins síns. Ég held að í kvöld hafi ég kannski fengið ör­litla inn­sýn í þá til­finn­ingu að eiga erfitt með að gang­ast við þjóðerni mínu. Ég skamm­ast mín virki­lega fyr­ir það hvernig heima­land mitt kýs að mis­nota land­fræðilega stöðu sína til að halda landa­mær­un­um svo kyrfi­lega lokuðum,“ skrif­ar Þór­unn.

„Í kveðju­skyni gaf ég þess­um nýja vini mín­um ís­lenska lopa­vett­linga og baðst af­sök­un­ar fyr­ir hönd þeirra fjöl­mörgu landa minna sem vilja svo gjarn­an hjálpa en fá ekki. Við get­um nefni­lega hjálpað svo miklu fleir­um.“