Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir, formaður Viðreisnar, furðar sig á viðbrögðum þingflokks Sjálfstæðisflokksins við skýrslubeiðni stjórnarandstöðunnar á Alþingi í gær, um samanburð á greiðslum Samherja fyrir veiðirétt í Namibíu annars vegar og Íslandsi hins vegar. Hún segir um grímulausa sérhagsmunagæslu að ræða, í aðsendri grein á Vís.
Eins og Hringbraut greindi frá varð þingmönnum heitt í hamsi vegna málsins. Bjarni Benediktsson sakaði stjórnarandstöðuna meðal annars um lýðskrum.
Sjá einnig: Bjarni í uppnámi á Alþingi vegna skýrslubeiðni um Samherja: „Hérna er þyrlað upp pólitísku moldviðri“
Þorgerður segir að viðbrögð stjórnarflokkana hafi ekki komið sér á óvart. „En varðhundar kerfisins, aðallega þingmenn og ráðherrar Sjálfstæðisflokks og Framsóknar detta hins vegar í gamalkunnugt gelt. Stóru orðin voru ekki spöruð. Þingmenn minnihlutans voru kallaðir loddarar og lýðskrumarar fyrir það eitt að kalla eftir auknu gegnsæi og upplýsingum um grundvallarmál sem tengjast auðlindanýtingu. Hagsmunirnir eru risavaxnir, það sést á viðbrögðunum.“
Hún segir að stjórnarmeirihlutinn sé sá sem sé sekur um lýðskrum:
„Það hlýtur því að vera eðlilegt að spyrja sig að því hver það er á endanum sem er raunverulega að grafa undan lýðræðinu? Er það sá sem biður um einfaldar upplýsingar er varðar almannahag og gætu varpað mikilvægu ljósi á stjórn fiskveiða í landinu, eða sá sem gerir hvað sem er til þess að grafa undan upplýsingagjöf?“
Fyrsti ráðherrann til að greiða atkvæði gegn skýrslubeiðni
Þorgerður nefnir að skýrslubeiðnir séu almennt taldar lítið mál í þinginu, yfirleitt samþykktar án umræðu og mótstöðu. Annað hafi komið á daginn í gær.
Sjá einnig: Samanburður sýnir miklu hærri greiðslur Samherja í kvótakostnað í Namibíu en á Íslandi
„Á þessu varð breyting þegar umrædd skýrslubeiðni var afgreidd í gær. Forystufólk Sjálfstæðisflokksins, ásamt fimm öðrum þingmönnum ríkisstjórnarinnar, greiddu atkvæði gegn þessari beiðni okkar, tíu aðrir sátu hjá.
Andstaðan var vandlega pökkuð í hnýtingu í orðalag og formsatriði, að þetta sé í raun algjörlega óþörf beiðni, ekki réttu spurningarnar, alltof yfirgripslítil, að verið sé að bera saman epli og appelsínur, og það sem verst er að slík skýrsla og upplýsingarnar sem þar kæmu fram gætu nýst í pólitískri umræðu. Sem sagt pakkað í nauðvörn.
Þar með var brotið blað í sögu þingsins. Þetta var í fyrsta skipti í sögunni sem svo margir þingmenn greiða atkvæði gegn skýrslubeiðni og jafnframt í fyrsta sinn í sögu lýðveldisins sem ráðherra kýs gegn slíkri beiðni og leggst þar með með jafn afgerandi hætti gegn slíkri upplýsingagjöf.“
