Þórður Snær Júlíusson, ritstjóri Kjarnans, segir að ekki rétt sem komi fram í bók Einars Kárasonar, Málsvörn Jóns Ásgeirs Jóhannessonar, að Jón Ásgeir hafi aldrei haft afskipti af ritstjórn Fréttablaðsins. Í bókinni er það haft eftir Jóni sjálfum.
Í langri grein sem Þórður skrifar á Kjarnann um bókina segir hann: „Til að barna þá hugmynd ræðir höfundur bókarinnar við einn gamalreyndan og prýðilegan blaðamann sem lengi vann á miðlum í eigu Jóns Ásgeirs sem sagðist aldrei hafa fundið fyrir honum,“ segir Þórður. Engin ástæða sé til að rengja þá frásögn en sá blaðamaður hafi ekki verið yfirmaður eða séð um að skrifa um dómsmál eða viðskipti. „Því er afskiptaleysi Jóns Ásgeirs af þessum eina blaðamanni ekki sönnun þess að hann hafi ekki beitt sér innan fjölmiðla sinna. Því það gerði hann.“
Þórður starfaði sjálfur á Fréttablaðinu á sínum tíma og segir fullt til af dæmum um afskipti Jóns: „Til er fullt af dæmum um óeðlileg afskipti Jóns Ásgeirs að fjölmiðlum sem hann átti. Það svæsnasta, og ein mesta misnotkun á fjölmiðli í Íslandssögunni, var átta síðna aukablað sem gefið var út um ákærurnar í Baugsmálinu á sínum tíma,“ segir Þórður. „Við hvern ákærulið voru hengdar athugasemdir sakborninga þar sem þeir sögðu allt málið vera þvælu. Samhliða voru birt drottningarviðtöl við Jón Ásgeir og Jóhannes, föður hans, í blaðinu.“
Þá segir Þórður að Jón Ásgeir hafi farið fram á að hann yrði rekinn. „Þá upplýsti ritstjóri Fréttablaðsins á þeim tíma, Ólafur Stephensen, mig um að stutt frétt sem hafði birst í blaðinu nokkrum mánuðum áður um að félag í eigu eiginkonu Jóns Ásgeirs hefði ekki skilað ársreikningum árum saman (sem er ólöglegt) hefði leitt til þess að Jón Ásgeir hefði krafist þess að ég yrði rekinn,“ segir hann. „Ekki vegna þess að fréttin væri röng eða að ekki hafi verið reynt að nálgast sjónarmið andlags hennar, heldur vegna þess að hún var sögð. Síðar staðfesti sami ritstjóri að þetta væri ekki í eina skiptið sem eigandinn hefði farið fram á brottrekstur minn. Í kjölfarið sagði ég upp, enda ekkert vit í því að vinna fyrir fólk sem vill ekki hafa þig í vinnu.“
Þá telur hann upp fleiri dæmi sem lesa má í grein hans á Kjarnanum. „Ekkert þeirra rataði í bók Einars þrátt fyrir að þau séu öll opinber og hafi verið andlag frétta eða annarra skrifa.“
