Þorsteinn Pálsson minnir á í nýjum pistli sínum á Hringbraut að í landinu búi annars vegar þeir sem eiga ekki innistæðu fyrir launahækkunum sakir veikrar myntar og hins vegar þeir sem geti reitt sig á sterkari gjaldmiðil.
Hann telur brýnt að minna á þessi sannindi í ljósi kröfunnar um stórhækkun launa hjá hverri starfsstéttinni af annarri: \"Aðstæður eru með þeim hætti á þjóðarskútunni að á annað borðið rær launafólk með miklum fjölda minni og meðalstórra fyrirtækja. Á þessu borði þurfa einstaklingar að taka lán til húsnæðiskaupa og fyrirtæki til margvíslegra fjárfestinga með vöxtum sem eru margfalt hærri en gerist í grannlöndunum,\" skrifar fyrrverandi forsætisráðherra landsins.
Og minnir því næst á hina lánsömu. \"Á hitt borðið róa útflutningsfyrirtækin. Þau gera reikninga sína upp í erlendum gjaldmiðlum og taka lán á sömu vöxtum og fyrirtækin í samkeppnislöndunum. Að auki hefur þetta borð sjálfvirka afkomubatatryggingu í gegnum gengislækkanir sem þeir greiða sem róa á hitt borðið.\"
Þessi fyrrum formanni Sjálfstæðisflokksins er spurn: \"Er ekki of mikil slagsíða á þjóðarskútunni að þessu leyti? Eru möguleikar manna jafnir? Þarf ekki meira réttlæti í þessum efnum,\" og hann kemur því næst með tillögu: \"Útflutningsfyrirtækin skapa mest af þeim verðmætum sem fara í launagreiðslur. Er ekki forsendan fyrir því að gagnkvæmur skilningur skapist á sameiginlegum hagsmunum að launafólk fái að færa heimilisbókhaldið í samkeppnishæfri mynt eins og útflutningsfyrirtækin,\" spyr Þorsteinn.
Niðurstaða hans er þessi: \"Ef virða á hagsmuni fjöldans til jafns við hagsmuni hinna fáu þurfa allir að sitja við sama borð. Það er ekki unnt að tryggja sumum aðgang að samkeppnishæfum gjaldmiðlum en útiloka aðra. Alltént er ólíklegt að það verði ókeypis hér eftir fremur en hingað til.\"
