Enda þótt á Íslandi þrífist að mörgu leyti samheldið og friðsamlegt samfélag, þar sem efnahagsleg velsæld helst í hendur við jöfnuð og sanngirni, eru brotalamirnar margar. Í fyrsta lagi er heilsugæslan hvorki nægjanleg né réttlát, enda hefur stór hópur fólks ekki efni á að veikjast í heilbrigðiskerfi sem setur fjölmargt langveikt fólk á fjárhagslega vonarvol.
Í annan stað hefur menntakerfi landsmanna verið svelt í árafjöld og stefnan þar jafnframt á slíku reki að enn er iðnnám einhver afgangsstærð. Í þriðja lagi ríkir almennt virðingarleysi gagnvart öryrkjum, svo mjög að þeir eru dæmdir til ævilangrar fátæktar. Og litlu skárri er afstaða ráðamanna til gamals fólks, sem rétt eins og fötluðu fólki er refsað fyrir að vinna.
Í fimmta lagi hefur samfélaginu mistekist hrapallega í húsnæðismálum svo óhætt er að tala um neyðarástand. Íbúðaskortur hefur sprengt upp fasteignaverð og gróðafélög hafa skrúfað upp leiguverð. Og það er svo að langvarandi séreignalausnir á kostnað samfélagsábyrgðar að norrænni fyrirmynd hafa kastað heilum kynslóðum á dyr, ungum jafnt sem öldnum.
