Í pistli í Morgunblaðinu í dag varar Benedikt Jóhannesson, stærðfræðingur og stofnandi Viðreisnar, við einangrunarstefnu þeirri sem virðist vera að færast í aukana í hinum vestræna heimi. Hann rifjar upp hvernig margar þjóðir reyndu að bregðast við atvinnuleysi í kreppunni miklu árið 1930 með því að einangra sig efnahagslega og pólitískt, þar sem stjórnmálamenn skiptu heiminum í „okkur“ og „hina“.
„Eftir hörmungar heimsstyrjaldarinnar náði skynsemin um hríð yfirhöndinni á Vesturlöndum. Samvinna þjóða jókst á ýmsum sviðum. Íslendingar báru gæfu til þess að taka þátt í fjölþjóðlegum stofnunum sem unnu að því að allir sætu við sama borð, notuðu sömu reglur og hefðu sama rétt. Stundum náði þjóðin samstöðu um aðild, um önnur framfaraskref urðu deilur,“ segir Benedikt.
Hann víkur máli sínu að skáldsögu nóbelsskáldsins Halldórs Kiljans Laxness, Sjálfstæðu fólki. Öll tilvera aðalsöguhetjunnar Bjarts í Sumarhúsum gekk út á að verða aldrei neinum háður. Í sögunni blasir breytt heimsmynd við bóndanum Bjarti en hann vill ekki gangast við henni, hann lendir í hverju áfallinu á fætur öðru og á endanum missir hann allt og alla. „En er alltaf sjálfstæður,“ segir Benedikt.
„[V]ið heyrum í Sumarhúsabændum samtímans á hverjum degi. Þeir tala í símatímum útvarpsstöðva, skammast á samfélagsmiðlum, rausa á börum og skrifa í Morgunblaðið. Sífellt vara þeir okkur við hættunum af öllu útlendu og lýsa hamingjunni sem fylgir því að sigla einn sinn sjó, búa sjálfstæður í koti sínu,“ bætir hann við.
Benedikt segir að lokum: „Hættan fylgir þó ekki bara Bjarti sjálfum, drykkjusystkinum hans og sálufélögum. Hinir sem þegja og láta ruglið yfir sig ganga bera líka mikla ábyrgð. Leiðum þess vegna þvæluna ekki hjá okkur heldur mótmælum þeim sem vilja stela framtíðinni.“
