Þorsteinn Pálsson, fyrrverandi forsætisráðherra segir að ef taka eigi kenningu Framsóknar trúanlega um að krónan sé hluti fullveldis landsmanna sé hún afar dýru verði keypt fyrir meginþorra landsmanna. Aðrir hafi vel að merkja brotist undan oki hennar.
\"Kjarninn í kennisetningu Framsóknar, sem hefur forystu fyrir núverandi ríkisstjórn, er að íslenska krónan sé órjúfanlegur hluti af fullveldi ríkisins. Flokkurinn lítur með öðrum orðum svo á að Ísland glati fullveldinu verði ákveðið að taka upp alþjóðlegan gjaldmiðil sem væri gjaldgengur í milliríkjaviðskiptum,\" skrifar Þorsteinn og bendir á að Sjálfstæðisflokkurinn hafi viljað skoða aðra myntmöguleika, þótt hann þori ekki að styggja Framsókn nú um stundir í því efni.
Krónan hafi vitaskuld ekkert með fullveldi að gera, bendir Þorsteinn á og vísar til sögunnar: \"Þegar Ísland varð fullvalda með samþykkt sambandslaganna 1918 hreyfði enginn því sjónarmiði að sjálfstæð mynt væri forsenda fullveldis. Í fullveldislögunum var beinlínis kveðið á um að Ísland skyldi vera áfram í myntsambandi Norðurlanda svo lengi sem það héldist.\"
Alvarleiki málsins sé þessi - og hann sé mikill - og þar verði framsóknarmenn að þekkja sjálfa sig; þeir telji það samrýmast fullveldisskilgreiningunni að sumir lögaðilar hafi leyfi til að nota erlenda gjaldmiðla í reikningshaldi sínu, en það megi bara ekki allir njóta þeirra réttinda; þá fyrst sé úti um fullveldið.
\"Hvernig kemur þessi tvöfalda fullveldisskilgreining út í daglegu lífi fólks og fyrirtækja,\" spyr Þorsteinn og svarar spurningunni sjálfur: \"Tökum dæmi af sjávarútvegsfyrirtækinu Granda. Það færir reikninga sína í erlendri mynt. Þegar fjárfesta þarf í nýju skipi hefur það aðgang að erlendum lánum á helmingi lægri vöxtum en greiða þarf af krónunni. Að þessu leyti er samkeppnisstaða Granda góð.
Hin hliðin er þessi: Hjá Granda starfar fiskverkakona. Laun hennar eru greidd af erlendum tekjum fyrirtækisins. Hún fær þó ekki greidd laun í sömu mynt. Þegar hún ætlar að fjárfesta í lítilli tveggja herbergja íbúð þarf hún að greiða vexti af krónunni sem eru tvöfalt hærri en fyrirtækið greiðir. Samkeppnisstaða hennar er því helmingi lakari en fyrirtækisins.
Sams konar dæmi er unnt að taka af rafvirkja hjá Alcoa Fjarðaráli, skrifstofumanni hjá Icelandair eða vélstjóra hjá ríkisfyrirtækinu Landsvirkjun. Samkeppnisstaða flestra minni og meðalstórra fyrirtækja er svo sú sama og launafólksins,\" skrifar Þorsteinn í nýjasta pistli sínum á hringbraut.is og telur að næstu kosningar hljóti að snúast um það hvort menn vilji festa þessar tvær þjóðir í landinu í sessi, eða sameina þær.
