Við höfum efni á okkar stærstu bræðrum

Hvers vegna er það svo að við erum ekki aðeins árlega heldur mánaðarlega minnt á það hversu erfiðlega okkur gengur að þjónusta sjúklinga og fatlað fólk? Af hverju berast okkur eilíflega fréttir af fólki sem stendur frammi fyrir gjaldþroti vegna langvarandi og alvarlegra veikinda - og hvað á það að þýða að lesa heilu og hálfu viðtölin við foreldra barna með þroskahömlun sem kvíða hverju sumrinu af öðru þegar frístundaheimilum fyrir fötluð börn er lokað af yfirvöldum og önnur stoðþjónusta minnkar um margra vikna skeið eða hverfur með öllu?

Svarið við þessum spurningum er auðvitað einfalt: Okkur hefur mistekist að forgangsraða í þágu manneskjunnar, altso alls almennings, þessa venjulega fólks sem er hryggjarstykkið í samfélaginu og borgar sína skatta og skyldur athugasemdalaust af því það vill leggja sitt af mörkum til uppbyggingar þess. Þetta eru ekki Aflendingar. Þetta eru Íslendingar.

Í þessu efni eigum við að kunna að skammast okkar, hvar í flokki sem við stöndum, hvar í horni sem við hírumst. Það er nefnilega jafn ömurlegt og það er átakanlegt að við sem þjóð virðumst hafa glutrað niður þeirri samkennd sem hefur í raun og sann fylgt öllum samfélögum frá örófi alda, vanþróuðum jafnt sem þróuðum og birst hefur í náungakærleika og sjálfgefinni aðstoð við þá sem minna mega sín.

Samfélög eru ekki orðin til vegna þess að fólk vill græða hvert á öðru. Þau er til orðin vegna þess að fólk vill styðja hvert annað. Allt frá fyrstu hellamenningunni hefur það verið svo ... þeir hafa gengið fyrir sem höllustum fæti hafa staðið. Eðlilega og auðvitað. Og ekki hinir. 

Það er umhugsunarvert að á Íslandi er það orðið svo að við hjálpum fremur þeim sem eru efnaðastir og eiga greiðustu leiðina að auðlindum landsins, en á meðan eru fötluð börn og sjúkir utan þjónustusvæðis stóran hluta úr ári. Við lækkum skatta og gjöld á þá sem standa sterkast en aukum álögur og áhyggjur þeirra sem eiga erfiðast.

Rétt eins og við höfum fremur efni á okkar stærstu bræðrum en þeim minnstu.

Hvaða einkunn á svona samfélag að fá?

Ef það heitir þá samfélag ...