Í pólitík er það einatt ekki glæpurinn sjálfur heldur viðbrögðin við honum sem fella menn af stalli. Slík eru nú örlög Bjarna Benediktssonar, fráfarandi forsætisráðherra og annarra forkólfa Sjálfstæðisflokksins, jafnt á ráðherrastóli sem og í nefndaforystu hans á þingi. Það átti að fela þjóðina mikilvægum og nauðsynlegum upplýsingum.
Davíð Oddsson, einn farsælasti formaðurinn í sögu Sjálfstæðisflokksins, sagði eitt sinn að stjórnmálamaður ætti aðeins eitt; það væri traustið. Án þess gæti hann ekki neitt í pólitík. Og nú má segja um arftaka hans á stóli formanns flokksins að það sem varast vildi hann varð að koma yfir hann; hann lærði ekki af síðasta skandal flokksins.
Það eru nýir tímar. Krafan um aukið siðferði í stjórnmálum er skýr. Sömuleiðis er upplýsingakrafan háværari en nokkru sinni. Það er eðlilegt. Og hvorutveggja er samfélaginu hollt. Leyndarhyggjan hefur hingað til gagnast fáum á kostnað margra. Sá tími er blessunarlega liðinn að þjóðin megi ekki vita hverju fram vindur innan stjórnkerfisins.
