Það er þjóðarskömm að efnalitlum og efnaminni foreldrum hér á laandi sé gert erfitt um vik að senda börnin sín í grunnskóla á haustin. Útgjöldin sem þeim er gert að greiða úr eigin vasa vegna skyldunámsins geta hæglega numið tugum þúsunda - og þá er aðeins verið að tala um ritföng, blöð og bækur, en ekki annað sem til fellur á þessum árstíma, svo sem skólaföt, töskur, skó og annað sem tilheyrir hjá litlu fólki sem hefur á einu sumri vaxið upp úr fötunum sem það notaði á skólaárinu á undan.
Það er stórt orð - skyldunám. Ríkið skyldar landsmenn sína á aldrinum 6 til 16 ára að ganga í grunnskóla. Undan því verður ekki vikist. Kerfið refsar ef barnið mætir ekki í skólann á tilsettum tíma. Og þar styðst sama kerfið við grunnskólalög, þau hin sömu og kveða á um gjaldfrjálsan skóla fyrir börn og aðstandendur þeirra.
Það er ef til vill dæmigert fyrir stöðu einstaklinga gagnvart ríkinu að lögin, sem ríkið setur, taka harðar á einstaklingnum en ríkinu sjálfur - í þessu tilviki raunar sveitarfélögunum sem fengu málaflokkinn í sínar hendur fyrir allmörgum árum og hafa staðið þar sína plikt með ágætum og rækja jafnvel víða þær skyldur sínar með miklum sóma.
En hvað um það, ríkið setur lögin - og það gengur ekki að löggjafinn geti skyldað fólk til tíu ára skólagöngu án þess að hann fari sjálfur að þeim lögum sem kveða á um skylduna.
En það er kannski með þetta eins og annað í íslensku velferðarþjóðfélagi, sem heitir svo að nafninu til. Sofandaháttur allra stjórnmálaflokka þegar kemur að þjónustu við skattgreiðendur í samfélaginu er æði áberandi. Á meðan meginpólitíkin í landinu gengur út á að hygla og sérhlífa auðhringum og eigendum auðlinda (sem að nafninu heyrir til fólkinu í landinu) er almenningur látinn greiða fyrir aðgang sinn að menntun og heilbrigði í svo ríkum mæli að fjöldi fólks hefur ekki lengur efni á fræðslu og heilsu.
Þetta er þjóðarskömmin. Þetta er falleinkun stjórnmála síðustu áratuga.
Sá sem hér slær lyklaborðið tveimur vísifingrum hefur átt sex börn í grunnskóla, þar af eitt alvarlega langveikt. Þegar mest var, voru fjögur barna hans á sama tíma í grunnskóla. Þá var ágústmánuður hábölvaður - og heimilisbókhaldið í ruslflokki, jafnvel þótt tekjur heimilisins hafi verið yfir meðallagi.
Auðvitað er það og var á ábyrgð skrifara að eignast svona mörg börn. En viljum við ekki búa í samfélagi sem gerir ráð fyrir börnum, já og jafnvel sjúkum börnum?
